Nu niet drie dagen in één, maar twee dagen. Voor Heleen en mij stond er een tour gepland naar Ston Eiland en Brownsberg. En vooral die laatste liet mij mijn grenzen opzoeken en zelfs overschrijden. 

Vrijdag

Al vroeg uit te veren, want om 08.00 moesten we ons melden bij het Queens Hotel in het centrum. Gelukkig was de taxi er ruim op tijd en waren wij mooi op tijd bij het hotel. Daar leerde we de eerste reisgenoten kennen en toen de bus er aan de overkant was, de andere vier. Allemaal mensen van een leeftijd die begint met 5 gok ik zo. Maar, super lief en ook super geïnteresseerd. Zo anders dan de Adams Familie.

We waren Paramaribo nog niet uit, of de eerste verrassing was daar. Als iedereen het er mee eens was, zouden we even omrijden en dan ook de Jodensavanne aandoen. Iedereen stemde in en dus was ik blij, want voor 2.50€ extra deed ik nu ook iets aan waar ik zo graag na toe wilde. De Jodensavanne is een voormalig plantage waar de joden verbleven. De naam Jodensavanne kreeg het door het savanne zand dat overal ligt. Helaas, aangekomen daar, bleek het een stuk minder groot en imponerend te zijn dan gedacht. Ach, voor dat geld was het toch mooi om bezocht te hebben.

Daarna was het tijd om door te rijden naar Ston Eiland, een schiereiland in het Brokopondomeer. De enige en dus grootste stuwmeer van Suriname. Eenmaal aangekomen bleken er teveel kamers geboekt en dus had iedereen een eigen kamer. Eentje met een twijfelaar, eigen douche en toilet. Prima vertoeven. Na het middageten en wat kaartspellen besloten we het meer in te duiken. Warm, dat was het water en wennen hoefden dus ook niet. We konden redelijk lang zwemmen, want pas eind van de middag zouden we met een bootje het meer op gaan.

Maar het weer wilde niet meewerken en dus blies de gids na twee keer de boottocht voor die avond af, morgenochtend om half 8 nieuwe kans. Daarna hadden we dus een vrije avond, waarin eerst lang werd nagetafeld en vervolgens gekaart. Want tja, dat moet ook gedaan worden.

Zaterdag 

De ochtend begon vroeg, een zonopkomst waar ik pas aan dacht onder de douche en dus om half 8 de boottocht. Maar ook deze keer zat het weer niet mee. Er was weliswaar blauwe lucht, maar toch stond er eens straf windje. Hierdoor moesten we sneller terugkeren dan gedacht, maar niet voordat we waren aangemeerd bij een eilandje. Daar gingen we op zoek naar brulapen en jawel, we hebben er zelfs twee gespot.

Hierna was het tijd voor ontbijt, tas inpakken en nog een kaartspelletje. Op naar Brownsberg! Daar, na een lange hobbelige rit, aangekomen begonnen we aan een flinke wandeling. Onderweg legde de gids van alles uit, maar door stappen wilde zowel Heleen als ik liever. Hierdoor moesten we geregeld op de groep wachten. Einddoel: een waterval. Prachtig, alleen jammer dat er al mensen waren. Daardoor besloten we er niet onder te gaan.

Maar, de gids had alleen voor Heleen en mij nog wel een uitdaging. Er was nog een waterval, alleen met een veel moeilijkere pad en ongeveer 40 min lopen. We besloten de uitdaging aan te gaan. Op weg naar de waterval dacht ik soms wel eens waar ik aan was begonnen. Door de regen van de avond daarvoor was het nogal slipperig bij tijd en wijle. Maar eenmaal bij de waterval aangekomen, had de we deze helemaal voor ons alleen.

Maar dan de terugweg, ik klim liever dan ik daal, zeker als het glad is. Maar ik merkte hier dat ik alles uit mezelf moest halen om maar door te blijven stappen. Met af en toe de moed ten wanhoop vroeg ik mijn opa om nog wat extra kracht. Dat leek mij toch wel echt flink te steunen. Onderweg hebben we nog een aapje gespot. Helemaal leeg kwamen we uiteindelijk 15 minuten voor de afgesproken tijd aan bij de rest van de groep. Daar was nog een prachtig uitzicht punt en toen we die eenmaal hadden bekeken, was het tijd voor de lange terugreis.

Eenmaal thuis aangekomen, moesten er nog boodschappen werden gehaald. Na dit was het dan eindelijk tijd om alle blubber, zooi en zweet van me af te spoelen. Een douche, heerlijk als ze zo vies en uitgeput bent. Vervolgens zouden we uitgaan, maar dat bleek geen verstandige keuze te zijn. Dus daarom maar pizza bestellen en de nodige potjes kaarten met Sharie erbij. Uitgeput in bed aangekomen is het tijd voor nog wat Netflix zo lang mijn ogen open blijven. Tot morgen!