Het is dag 5 van dit prachtige avontuur. Eindelijk een nieuw hotel en met goede wifi. Dus de vorige twee blogs zijn aangevuld met foto’s! Vandaag stond in het teken van het leven op het platteland en het bezoek aan de leeuwenrots.

We hadden te horen gekregen dat er vanaf 07:00 ontbijt was omdat we vroeg weg moesten. Wij waren de enige die dit bericht blijkbaar goed hadden gehoord, want om 07:10 zaten we braaf in de eetzaal. De rest kwam pas na half 8. We pakten onze spullen bij elkaar en de koffers werden buiten de deur gezet, want in elk hotel staan ze er op dat ze je koffers van en naar de kamer brengen. We stappen de bus in en rijden weg richting het platteland.

Na een kwartier komt de bus ineens tot stilstand. Onze gids geeft aan dat hij voor ons mango’s en papayas voor ons gaat kopen en voor we het weten staan we aan de weg te genieten van heerlijk fruit. Daarna rijden we door naar het platteland. Daar staat een man te wachten die ons een rondleiding geeft. Zo passeren we meerdere ossenkarren. Lopen we langs een prachtig stuwmeer met uitzicht op de leeuwenrots die later op de middag door ons beklommen gaat worden. We komen na een tocht over het platteland aan bij een hutje gemaakt van klei en palmbladeren. Daar krijgen wij een demonstratie over hoe roti vellen worden gemaakt, kokosnoten geraspt worden, verse kokosnotenrasp sambal gemaakt wordt en nog veel meer dingen. Het echte leven op het platteland, wat in een rap tempo verdwijnt. Natuurlijk mogen wij de roti en de sambal proberen, wat heerlijk is. En krijgen nog thee met palmsuiker. Daarna wandelen we terug naar de bus om als eerst een stop te maken bij een traditionele klederdracht winkel.

Daar worden we warm ontvangen en, na wat blijkt, was het niet alleen voor de vrouwen om zich in traditionele te laten hijsen. Maar ook de mannen. Voor ik er erg in had, had ik al een sarong aan en andere traditionele kleding. Stiekem toch wel erg leuk. Joyce wordt ook in een traditionele jurk gehesen en we nemen samen wat foto’s. Ondertussen staat de rest er ook klaar voor en maken we leuke groepsfoto’s. Ik besluit de sarong te kopen voor de bezoeken aan de tempels zodat mijn knieën bedekt zijn. Daarnaast koop ik nog een leuk shirt en een nieuwe portomonee. Joyce koopt twee wraparounds en nog een cadeau voor iemand van het thuis front.

We hervatten de busreis richting de leeuwenrots, maar niet voor er is geluncht. Ik ga voor een egg sandwich, Joyce voor rijst met groenten. Daarna is het letterlijk vijf minuten rijden voor we bij de leeuwenrots zijn. Ik raak best wel geïmponeerd door de hoogte van het rots. De hoogtevrees speelt al op voordat ik überhaupt een trap op ben gelopen. Maar met frisse moed gaan we er voor. Joyce voorop, ik er achter. Ik bepaal in zulke gevallen graag mijn eigen tempo en wil dat Joyce dat ook gewoon doet. Er staan overal ‘gidsen’ om je naar boven te helpen. Ik wil het niet, maar uiteindelijk heeft hun steun mij wel tot een hoogte gebracht die ik nooit had gedacht te bereiken. Het is het laatste plateau voor de bovenkant van de rots. Toch besluit ik niet verder te gaan. De trappen op het laatste deel zijn open en de diepte in kijken laten mijn knieën knikken. Joyce gaat wel omhoog en geniet bovenop de leeuwenrots van het fantastische uitzicht.

Ook onderweg naar beneden krijg ik weer de ondersteuning, al begint het mij wat te irriteren. Naar beneden zijn hele andere trappen met leuningen aan beide kanten, maar toch staan ze er op dat ze ondersteuning bieden. Net voor het laatste deel geef ik ze alledrie wat geld (fooi). Ik vond het meer dan zat, maar toch gaan de puppy ogen aan. Ik geef ze nog iets maar als ze weer beginnen ben ik er echt klaar mee. Zelfs net voor de bus beginnen ze er nog een keer over. Weer blijf ik er bij en schud ze van mij af. Ik vraag bij onze tourgids na wat normaal is aan fooi. Ik blijk ze vrij royaal te hebben gegeven dus ik ben blij dat ik er bij ben gebleven. In de bus worden we getrakteerd op watermeloen. Die is zo mierzoet en zo vol van smaak. Echt ongekend lekker!

We rijden richting het hotel en komen echt in een veel luxer hotel terecht. We krijgen een welkomstdrankje en krijgen snel de sleutel van de kamer. We wijzen onze koffers aan en vertrekken dan naar de kamer. Deze is echt stukken beter dan de vorige, met goede wifi. Erg dat ik dit typ, maar het is gewoon zo’n gewenning als je in een hotel zit. Daarbuiten vind ik het heerlijk zonder internet. Maar de kamer is echt gigantisch groot, met een kingsize bed en de kamer is heel schoon. Binnen 10 minuten staan onze koffers in de kamer en pakken we beide een douche. Daarna gaan we richting de eetzaal en eten we weer heerlijk. Maar niks gaat boven de roti van vanmorgen. We zitten met de hele groep aan een lange tafel en na het avondeten komen er cocktails op tafel. Joyce gaat voor een vruchten cocktail met drank en ik ga voor de Cuba Libre. Daarna videobellen we nog met beide moeders en dan is het toch echt tijd om te gaan slapen. Tot morgen!