De allerlaatste laatste blog van deze epische reis. Ik begin met het boarden en eindig zodra ik weer voet zet in eigen huis. Geniet nog een keer allemaal.

Het is 22.20 en dat betekent tijd om te boarden. Normaal ga ik niet in een rij staan om te boarden omdat ik toch al een eigen plekje heb. Maar ben het nu zat en wil graag mij nestelen op het plekje in het vliegtuig. Maar het is uiteindelijk 22.35 als de rij eindelijk in beweging komt. Om 23.05 gaan de deuren dicht en ik heb weer geluk. Niemand naast mij en ook de stoel achter mij blijft leeg. Dan wordt er omgeroepen dat er nog plek is in de world class en ik besluit mee te doen in de loting. Helaas wordt ik het niet, maar ik heb hier op zich al genoeg ruimte om het comfortabel te noemen. Ik zet de film game night aan en wacht op de eerste lading voedsel. Ik neem er een wit wijntje bij omdat ik daar wel echt heel veel zin in heb. Nadat de film is afgelopen en de wijn op is, gooi ik mijn stoel naar achter en voor ik het weet slaap ik.

Ik slaap zeven uur lang, weliswaar gebroken maar toch wordt ik vrij goed wakker. Het is acht uur en dat betekent nog maar drie uur vliegen. Ik zet The Hunger Games aan omdat ik geen zin heb in een nieuwe film en wacht op het ontbijt. Daarbij neem ik een lekkere bak koffie en ga dan nog ontspannen. We hebben ruim 20 min winst gehaald in de lucht, maar doordat wij op de polderbaan landen, moeten wij bijna 10 minuten terug taxien. Zodra wij aan de gate staan sta ik op, iets wat tegen mij normale gebruiken in is. Normaal blijf ik relaxed zitten, maar wil nu zo snel mogelijk door de paspoortcontrole heen en mijn bagage hebben. Dit gaat allemaal ongelofelijk soepel en iets over 11 uur stap ik de aankomsthal in. Daar springt Joyce mij in mijn armen met in haar handen een roos. We lopen iets door en achter een pilaar komen Patrick en Anouk vandaan. Ik ben stomverbaasd maar tegelijkertijd zo blij dat zij hier zijn. Na wat bij te hebben gepraat vraag ik of ze al wat op de planning hebben. Niet snel zeggen ze en wij besluiten bij de Starbucks nog meer bij te praten. Daar geef ik ze gelijk hun cadeau en ze zijn er erg blij mee. Na ruim 1.5 uur scheiden onze wegen en Joyce en ik gaan naar huis toe. Tijd om te ontspannen en echt weer tijd voor elkaar te hebben.

En zo komt er een einde aan een gigantisch avontuur. Een die mij opnieuw heel veel heeft bij gebracht over het leven en het leven in een ander land. Die mij weer laat zien hoe rijk ik ben en hoe trots ik mag zijn dat ik dit in mijn leven mag doen. Dank voor iedereen die weer zijn steun heeft uitgesproken naar mij. Dank voor alle vaste lezeraars en de nieuwe. Ik hoop jullie in de toekomst opnieuw mee te mogen nemen op een van mijn reizen. Voor jullie doe ik dit. Nogmaals dank en tot ziens.

Bobby Grasso