De allerlaatste blog op Zuid-Afrikaanse bodem. Ik zit ondertussen op het vliegveld en moet, op het moment van uploaden, nog twintig minuten tot het boarden. Om 23 uur vlieg ik naar huis. Maar vandaag is er toch nog genoeg gebeurd om een blog te maken. Geniet ervan!

Er wordt vroeg opgestaan op deze laatste dag. Dat doe ik niet alleen zodat ik in de avond lekker moe ben, maar ook omdat wij een kerk gaan bezoeken. De directrice van het project waar Sophia, Laura, Laura en Wencke werken heeft ons uitgenodigd om een mis bij te wonen. Iets over negen uur stappen wij in de auto van Wencke en gaan naar het huis van de directrice. Uiteindelijk staan wij blijkbaar voor de verkeerde deur, maar dan komt de directrice net aangelopen. Ze laat ons binnen en zegt dat ze nog even langs de winkel moet en laat ons alleen in haar huis. We kijken elkaar lachend aan en voelen allemaal het ongemak. Na een kwartier komt ze terug en geeft aan dat wij haar maar moeten volgen naar de kerk.

De rit duurt uiteindelijk 20 minuten en dan komen wij bij een pand aan. Weer kijken wij elkaar verbaasd aan als we zien dat net geklede mensen hier naar binnen wandelen. Eenmaal binnen moeten wij even wachten in de lounge en dan mogen wij mee naar boven. Daar staan plastic stoelen opgesteld in rijen voor een soort podium. Er staan vijf vrouwen op het podium achter microfoons, een spreektafel en een jonge man achter een drumstel. Het begin is wat ongemakkelijk maar zodra het vijfkoppige gospel begint te swingen, begint het leuk te worden. Maar dan slaat de sfeer wat om. Een gezette oudere mevrouw neemt de microfoon en begint aan een soort preek. Alleen gaat ze steeds harder praten wat over gaat in schreeuwen. Iedereen doet mee en begin mij niet lekker te voelen in deze atmosfeer. Dan raken er zelfs een paar aanwezige in een soort extase en gaan naar de grond. Er worden dekens over deze vrouwen heen gelegd en ik vind het maar niks. Als iemand achter mij ook neergaat, is dat voor mij het sein naar beneden te gaan. Laura uit Denemarken volgt en beneden barst ze in tranen uit. Ik wil met haar naar buiten maar de deur zit dicht. Niemand te vinden en net wanneer ik echt boos begin te worden over de ontstane situatie, komt de directrice aangelopen met Marja, Laura en Wencke. Op Wencke, de directrice en mijzelf heeft iedereen de tranen in de ogen staan. We weten wat we willen en dat is weg hier, zo snel mogelijk.

In mijn ogen heeft dit niks met de normale religie te maken en ik durf zelfs te spreken van een sekte. In de auto kalmeert iedereen en grappen maken de sfeer weer luchtig. We besluiten dat wij een lunch nodig hebben en een koffie en dus leid ik ons naar een goed tentje in de buurt. Daar lachen we om alles wat er gebeurd is, maar de schrik zit er bij sommige ook echt nog wel in. Ik bestel een heerlijke machiatto en een broodje kip mayo. Het is overheerlijk en gaat er goed in na alles. Ik koop nog een cadeau voor Mikey en mijn ouders en gaan dan naar huis. Thuis aangekomen begin ik gelijk met het pakken van mijn tas. Ik hou er niet van om dat op het laatste moment te doen. Nu pas merk ik hoeveel cadeautjes en kleding ik wel niet heb gekocht. De grote tas weegt uiteindelijk 21 kilo en de kleine net geen 5 kilo. Dankzij Laura haar bagage weegschaal hoef ik mij daarover dus geen zorgen te maken. Bij thuiskomst zie ik iets op mijn bed liggen wat er eerst niet was. Het zijn vijf glazen met daarop de big five. Een cadeau van Faaidah. Ik bedank haar ervoor en helaas moeten wij al eerder afscheid nemen omdat ze naar een bruiloft moet. Ik zeg haar opnieuw dat ik op een dag terug zal keren en neem dan afscheid met een grote knuffel.

De rest van de middag verloopt erg rustig. Ik rust wat uit op bed, praat nog wat bij met iedereen. In eten heb ik totaal geen zin, vanwege de late lunch en de gezonde zenuwen. Terwijl de rest gaat eten, neem ik mijn tassen mee naar voren. Dan, iets over zeven uur, staat de chauffeur op mij te wachten. Sophia heeft al besloten mee te gaan naar het vliegveld om daar pas afscheid te nemen en neemt een tas voor mij mee. Ik neem afscheid van Laura, Laura en Wencke en buiten van Marja. Onderweg naar het vliegveld vertelt de chauffeur, die een bekende is van Marja en ons al eens eerder een retourtje Hout Bay Market heeft gedaan, dat die echt zoveel respect voor mij heeft. Hij vind dat alle vrijwilligers veel meer respect verdienen voor wat ze doen. Het doet mij goed en we praten verder over van alles en nog wat.

Aangekomen bij het vliegveld belooft de chauffeur om op Sophia te wachten. Binnen nemen wij afscheid en binnen een half uur ben ik van mijn bagage af, door de controle heen en heb ik weer een stempel in mijn paspoort. Ik moet ruim 2 uur wachten maar kom al snel twee meiden tegen waarmee ik hier ook aan kwam. We praten bij en dan besluiten zij om wat te gaan eten. Ik loop nog wat winkels langs en koop een flesje sprite en water. Ik ga zitten en begin aan mijn blog. Helaas is de concentratie ver te zoeken en heb ik nog wat geld over wat ik beter kan uitgeven. Ik besluit, na lang zoeken, een ketting te kopen met een hanger. Aan de ene kant van de hanger staat het woord neushoorn in het Engels en aan de andere kant zijn pootafdruk. Dan vind ik mijn concentratie terug en schrijf deze blog. Morgen komt er nog een keer een laatste blog online en dan zit het er toch echt op. Ook komen dan de foto’s bij deze blog uiteraard.