De allerlaatste volle dag is aangebroken. Met één plek om heen te gaan is de planning voor deze dag nou niet bepaald goed gevuld. Maar juist deze dagen blijken het beste te zijn voor spontane dingen en ineens is de dag van top tot teen gevuld. Wat laatste plaatsen waar ik nog graag heen had gewild, zijn nu bezocht. Een prachtige allerlaatste volle dag van deze trip!

De planning is om half tien weg te gaan richting de Old Biscuit Mill en ik sta op tijd op om op tijd klaar te zijn. Zodra ik helemaal aangekleed ben, krijg ik eerst van Marja te horen dat ze toch niet meegaat. Ze wil wat tijd voor zichzelf en moet nog een mail schrijven. Even later voegt Laura uit Denemarken zich aan de tafel waar ik al zit met Konsta en Sini. Ze vertelt dat Sohpia ook niet mee gaat. Ik vraag aan Konsta en Sini wat hun plannen zijn, aangezien ze vandaag vertrekken voor nog een week vakantie is dit prachtige land. Zij gaan ook niet mee vertellen ze en dus is het een uitje met zijn vieren. Daardoor besluiten Laura en Wencke, mij en Laura te vragen of wij mee willen in hun auto. We slaan dit aanbod natuurlijk niet af en zo vertrekken wij met zijn vieren naar de Old Biscuit Mill. Maar niet voor we eerst hebben afscheid hebben genomen van Sini en Konsta. Vooral met Sini heb ik fantastische maar ook zware momenten gedeeld bij St. Georges, dus valt dit afscheid mij best zwaar.

Het is er in het begin erg rustig en dat geeft nog eens een goede kans om rustig rond te kijken. Ik koop er vier broodjes met feta erin en later nog een beker yoghurt met muesli en verse aardbeien. Een goed ontbijt als je het mij vraagt. We lopen lekker rond en we komen in een zaakje vol met chocoladerepen in allerlei smaken. Als je zes kleintjes neemt, krijg je een tasje erbij voor in totaal maar 100 rand (omgerekend 6,50 euro). Ik kies allerlei verschillende smaken die ik, als ik weer in Nederland ben, lekker ga proberen. Niet veel later neem ik een Braziliaanse dubbele espresso en daarmee gaan wij nog wat winkeltjes langs. Daar vind ik, jawel, nogmaals een cadeau voor mijn schatje. Verwen ik haar te veel? Wel nee, ze verdiend het gewoon enorm. Dan vragen Laura en Wencke ons of we mee willen naar Bo-Kaap. Ik ben er al geweest, maar wil veel liever nog een keer daarheen dan maar thuis zitten. Dus vertrekken wij met de huurauto naar downtown Kaapstad.

Daar aangekomen maken wij een vrij korte wandeling door Bo-Kaap en halen dan wat te drinken bij een lokaal tentje. Niet alleen drinken wordt er gekocht, maar ook een heerlijke samosa. Dat is een driehoekig klein hapje van bladerdeeg, gefrituurd, met daarin vlees. Op een muurtje eten wij dat op en dan bedenken wij waar we vervolgens heen willen. De beslissing van op de Green Market, niet ver van de plaats waar we nu zijn. We springen de auto in en rijden zo’n vijf minuten rond op zoek naar een parkeerplaats. Net als wij een parkeergarage in willen rijden, zien wij een plekje. Dan lopen we naar de markt, maar aangezien ik niet veel met deze markt heb, ga ik een kerk in. Ik haal mijn pet van mijn hoofd en maak dan een praatje met iemand van de kerk. Hij verteld mij meer over de kerk en vraagt dan waar ik vandaan kom. Ik geef aan dat ik uit Nederland kom en dan vraagt hij mij om een gunst. Hij heeft vanmorgen vijf euro gekregen, of ik het kan wisselen tegen rand. Ik check snel op mijn telefoon de koers en dan ontvangt hij 75 rand van mij, plus nog 20 extra omdat ik ook wel iets wil geven. Ik maak een rondje door de kerk, die klein maar fijn is. Ik kan helaas geen kaarsje opsteken, omdat het nergens mogelijk is in de kerk. Buiten ga ik op zoek naar Laura, Laura en Wencke. Na even zoeken vind ik ze en dan is het de vraag waar wij nu weer naar toe willen. Wencke zegt dat ik de botanische tuinen echt moet gezien hebben en dus besluiten wij daar heen te gaan.

Aangekomen bij de botanische tuinen is het erg druk, maar gelukkig weten wij een plekje te bemachtigen voor de auto. We kopen onze tickets en gaan dan op ons dooie gemak door de extreem grote botanische tuinen wandelen. Het is winter en dus zijn er niet veel bloemen te zien, maar met de tafelberg die direct aan het park grenst, zijn er toch heel wat mooie plaatjes te schieten. Dan lopen wij een houten brug op, die slingerend boven de bomen uitstijgt. Vanaf dat punt hebben wij een geweldig uitzicht over het gebied en zelfs de oceaan valt te zien. Het is puur genieten als wij op ons dooie akkertje door de tuinen lopen. Er is zelfs een kleine waterval en als echte avonturiers lopen wij over stenen die in de rivier liggen om de overkant te bereiken. Niet veel later gaan de meiden op een bankje zitten en ik op een stenen brug daarnaast. Weer vragen ze mij wat ik nog echt graag wilt zien. Ik heb eigenlijk geen wensen meer over, maar als ze vragen of ik richting Kaap de Goede Hoop wil, zeg ik dat als het kan ik er natuurlijk heel graag heen wil. En dus stappen wij opnieuw in de auto voor een bijna anderhalf uur durende rit. Onderweg pakken wij als lunch nog even een mac drive mee, waar ik mijzelf trakteer op een heerlijk mac chicken.

De route naar Kaap de Goede Hoop is al helemaal fantastisch omdat die ons leid langs de oceaan. Ik ben zo intens aan het genieten van deze wegen die wij in Nederland niet hebben. Aangekomen bij het natuurreservaat betalen wij entree en dan lijkt het even alsof wij op een soort maanlandschap rijden. Het is er plat en vol met rotsen in witte kleuren. Maar dan doemen de grote klippen op en Wencke besluit dat wij eerst naar Kaap de Goede Hoop gaan en vervolgens Kaap Punt. Kaap de Goede Hoop is het meest zuid-westelijke punt van het Afrikaanse continent en Kaap Punt de klif waarop de vuurtoren staat. Als wij bij Kaap de Goede Hoop aankomen is het puur genieten. Net voor de kust liggen een aantal rotsen waarop de golven echt prachtig breken. Dan lopen wij naar het bekende bord dat de coördinaten en de naam aangeeft van Kaap de Goede Hoop en om daar een foto te nemen, moeten wij heel eventjes in de rij staan. Het is geen probleem en na vijf minuten schieten wij hele leuke foto’s. Dan klimmen wij de rotsen op die op de kust liggen, de meiden de ene rotspartij, ik de andere. Ik ga daar zitten en geniet van al het natuurgeweld.

Dan rijden wij door naar Kaap Punt en daar aangekomen, wachten de Baboons al op. Deze apen kunnen gevaarlijk zijn als je eten hebt omdat ze daar echt alles voor doen. Wij parkeren onze auto en lopen dan een stukje richting de klim naar de vuurtoren. Maar dan horen wij een gil. De auto die naast ons geparkeerd staat, krijgt een bezoekje van een van de Baboons. Niet bovenop, maar erin. Ouders waren al uitgestapt, kinderen zaten nog achterin. Gelukkig loopt het met een sisser af en wij lachen ons de tranen op de wangen om het voorval, maar zijn ook gelijk gewaarschuwd. We beginnen aan de nogal stijle klim ophoog naar de vuurtoren en als wij eenmaal boven aankomen, ben ik echt helemaal op. Ik besluit op de terugweg maar de kabelwagen te nemen in plaats van terug te lopen. Ik heb echt even nodig om weer op adem te komen maar ben dan toch echt van het uitzicht aan het genieten. Meer zuidelijker dan dit punt kun je niet komen, echt het einde van de wereld dus. En zo voelt het ook. En tevens voor mij figuurlijk het einde van mijn reis hier. Maar een mooiere plek om figuurlijk deze reis aan zijn einde te laten komen, had ik mij echt niet durven te wensen. Omdat ik weer op adem ben gekomen, besluit ik toch maar naar beneden te lopen en mij niet te laten kennen. Ik heb door alles wel veel dorst en wil samen met Laura graag wat water kopen, maar de shops zijn helaas al gesloten.

Wij stappen de auto in en besluiten bij het eerst volgende tankstation dat wij tegenkomen wat drinken te scoren. Op de terugweg zakt de zon steeds verder weg en de lucht kleur rood/roze. Een prachtig plaatje op de wegen waar wij rijden. Op een kleine tussenstop bij het tankstation na rijden wij in een lekker tempo naar huis. Daar aangekomen is iedereen toch wel nieuwsgierig geworden naar wat wij hebben gedaan, aangezien wij eigenlijk alleen naar de Old Biscuit Mill zouden gaan. Er moet ook nog gegeten worden en dus bak ik drie eitjes voor op brood. Echt honger heb ik niet, maar er moet toch wat gegeten worden. Dan worden de fase 10 kaarten erbij gepakt en spelen de Duitse Laura, Wencke, Marja en ik heel veel rondes. Uiteindelijk haalt iedereen de laatste fase en ik leg als tweede deze fase op tafel. Maar helaas heb ik onderweg naar de eindstreep al teveel strafpunten opgelopen en in dat klassement wordt ik laatste. Daarna pak ik mijn laptop erbij en schrijf ik deze blog. Ik app nog wat met Joyce en ga daarna heerlijk slapen. Morgen staan er nog twee kleine dingen op de planning en dan moet ik toch echt geloven aan inpakken en afscheid nemen van iedereen hier.