De ene laatste dag bij de meiden is aangebroken. Het is gek hoe snel deze reis is gegaan. Maar voor ik definitief afscheid van de meiden neem, moeten er natuurlijk wel eerst cadeautjes worden gehaald.

Ik word maar weer eens rond acht uur wakker. Het ritme van thuis zit er nog steeds in en dat is fijn met het oog op mijn naderende vertrek. Iedereen is al het huis uit naar hun projecten als ik besluit ontbijt klaar te gaan maken voor mijzelf. Ik heb nog één banaan over en ook vandaag gaat die door de choco rings met melk. Maar ik heb nog meer honger en dus besluit ik maar liefst drie eieren te bakken. Geen idee waar deze honger vandaan komt, maar ik heb het goed te pakken vanmorgen. Tijdens het ontbijt praat ik weer lekker bij met Faaidah, maar helaas niet te lang want ze moet even weg met haar dochter. Ik besluit een klein blotje* om te maken en dan ga ik wat relaxen in de lounge. Ik lees mijn boek met heerlijk ontspannen muziek in mijn oren. Dan komt Sophia thuis en praten wij wat waarna het voor mij alweer tijd is om naar de meiden toe te gaan.

Bij de meiden aangekomen, is er nog geen meid te bekenen. Sini is er al wel en in de zon nuttigen we de lunch en praten wij over van alles en nog wat. Rode draad is toch wel het naderende afscheid. Dan komt de eerste meid thuis en niet veel later zitten we memorie met ze te spelen buiten. Helaas lukt spelletjes, zoals memorie enzo, spelen nog niet echt. De concentratieboog is gewoon niet lang genoeg en er ontstaat al snel weer ruzie en irritatie bij de meiden. Ik besluit met een andere meid het wat hoger op te zoeken en wij gaan lekker hoog in het klimrek zitten. Daar wil ze dat ik een video maak van ons samen en het resultaat is echt om te lachen. We hebben beide zoveel plezier, maar worden dan gestoord door de lunch bel. De kinderen gaan rustig aan de lunch en zoals zo vaak, verzorg ik het drinken. Na de lunch is het huiswerk tijd en ik help degene die ik bijna nu dagelijks help. Ze heeft een gehoor probleem en dat levert soms lastige situatie op als zei mij wat wil vertellen. Toch is er een goede klik en na haar huiswerk lees ik wat bijbel verhalen voor haar voor. Ze vind het geweldig en wil eigenlijk niet dat ik stop. Toch moet het, want het is voor ons alweer bijna tijd om naar huis te gaan.

Maar voordat wij gaan, gaan we even langs de directeur om te vragen of wij nog wat spullen kunnen kopen voor de meiden en of hij tips heeft. Ik stel al voor om playdo te kopen en hij geeft als tip mee dat potloden, gummen en printpapier om op te tekenen nooit kwaad kunnen om te kopen. Met allemaal nieuwe ideeën pakken wij een taxi naar de grote winkel hier in de buurt. Na wat rondlopen, overleggen en overwegen lopen wij met de volgende dingen naar buiten: playdo en figuurtjes daarvoor, potloden, gummen, wit papier, twee kleurboeken en domino stenen. Blij met onze aankopen nemen wij een taxi naar huis waar, als we eenmaal thuis zijn, het eten al klaar staat voor ons. Wij vallen aan en na het eten gaat een van de Duitse meiden, die morgenochtend vertrekken, ons leren hoe we Scooby-Doo touwtjes moeten maken. Want waar ik het vroeger wel kon, ben ik het nu compleet verleerd. Sini heeft het nog best snel door, maar mij wil het maar echt niet lukken.

Onder het genot van een grote mok koffie wordt er veel gepraat en gelachen. Ook kijk ik met Sophia wat filmpjes in de trant van Funny Home Video’s en ook daar vermaak ik mij meer dan prima mee. Daarna is het tijd voor een heerlijke douche en mij al om te kleden voor naar bed te gaan. Morgen wordt zeker weten een zware dag en dus wil ik het niet al te laat maken vanavond. Ik schrijf mijn blog, app nog wat met mijn schatje, lees nog wat in mijn boek en ga dan lekker slapen. Op naar een zware dag.

*Blotje is moet natuurlijk blokje om zijn. Helaas sprak ik vroeger de K uit als een T en binnen de familie associeert iedereen Blotje om met mij. Dus daarom heb ik het op deze manier geschreven.