Wat een enorm drukke dag was het vandaag. Want van veel thuis zijn kan vandaag amper worden gesproken. Dat komt mede doordat ik deze ingelaste vrije dag van top tot teen had vol gepland met leuke dingen.

De dag begint weer eens op tijd, al kan ik moeilijk mijn bed uit komen. Sophia, Laura en ik willen rond negen uur al weg richting de outlet stores dus het is even een keer weer vroeg op staan. Ik neem snel een douche nu die vrij is met twaalf mensen in het huis en ga dan aan mijn ontbijt. Niet veel later volgt Laura en tot slot Sophia. Dan bestellen wij een taxi, wat het startschot is van een ochtend vol shoppen. Daar aangekomen lopen wij eerst naar een schoenen winkel. Ik zie niet gelijk iets wat ik wil hebben, maar Laura en Sophia wel. Dat geeft mij de kans nog eens rustig rond te kijken bij de merken die normaal niet mijn ding zijn. Zo ook bij Nike. En na even twijfelen besluit ik de Nike sneakers toch maar te nemen.

Daarna loop ik de Under Armour winkel binnen en Sophia en Laura de Levi winkel. Ik vind niks en besluit de meiden op te zoeken. De Levi winkel is normaal niet een winkel waar ik snel slaag door de hoge prijzen. Maar outlets bieden leuke mogelijkheden en zeker in een andere valuta. Dus koop ik hier twee shirtjes en een spijkerjack. Wij vervolgen ons shop avontuur bij de Nike store. En nog voor wij naar binnen gaan zeg ik dat ik wel genoeg heb. Jullie raden het al, ik loop naar buiten met een Nike vest. Oké, dan is het nu wel klaar zijn bedenk ik mij, maar helaas blijkt het toch net even wat anders te werken. Ik scoor nog een vans portemonnee en later nog twee shirtjes. De Uber chauffeur die ons naar huis brengt moet lachen als die ons ziet staan met al die tassen.

Thuis aangekomen is het tijd om even een nieuwe outfit aan te trekken, te lunchen en dan door te gaan naar de volgende activiteit. Marja heeft zich ondertussen bij ons gevoegd en samen nemen wij een taxi naar Bouldersbeach om pinguins te gaan kijken. Vanaf een houte stijger zien wij de kleine maar oh zo leuke pinguins van heel dichtbij. Ik schiet weer flink wat foto’s met mijn Canon en maak ook nog een foto voor een Nederlands gezin. Ik hoorde ze Nederlands praten en zich af vragen of er iemand was die een foto van hun kon maken. Dus reageerde ik daar op en maakte ze blij met een mooie gezinsfoto. Groot is het gebied niet waar je kunt wandelen en met een half uur staan wij alweer buiten. Iedereen heeft ondertussen zin om wat te gaan drinken en dus nemen wij plaats in de loungeset van een restaurant voor een goede bak koffie. Ondertussen stuur ik Konsta een berichtje over hoe laat wij thuis zijn. Hij zal ons namelijk gaan vergezellen naar de volgende bestemming van vandaag.

Thuis aangekomen bestellen wij gelijk een andere taxi en zo zitten wij met zijn vijfen in de taxi. Eindbestemming is dit keer het stadion. Helaas, ze hebben maar twee dagen waarop het stadion open is en dus lopen wij er maar omheen en vervolgen wij onze weg naar het strand. Ik merk dat het naderende afscheid bij zowel de meiden als de hele trip mij niet in de koude kleren gaat zitten. Ik laat de anderen wat vooruit lopen en stop dan een van de oortjes in mijn oor en zet een speciaal nummer op. Het is Marco Borsato met Opa. De zee doet mij altijd enorm veel en als wij even later op een prachtige plek over de oceaan kijken, zonder ik mij even af. De tekst is voor mij geschreven, zo lijkt het, en ik merk dat ik best wel emotioneel wordt. Emotioneel omdat ik zowel mijn opa en oma mis die er niet meer zijn, maar ook omdat ik trots ben op wat ik tot nu toe heb bereikt in het leven. Dat ik hier mag staan, kijkend over de grote oceaan met achter mij de Tafelberg. Niet veel later vervolgen wij onze weg naar, nouja, we hebben geen idee. Tot we een leuk tentje zien en besluiten daar te gaan eten vanavond.

We bestellen eerst alleen wat drinken omdat wij met het eten wachten op Sini. Zij komt direct uit haar project naar ons toe, dus dan is het wel zo leuk om even te wachten. Wat ik al dacht, blijkt wel als wij de kaart krijgen, het is een erg luxe restaurant. Maar als de beslissing is gemaakt en het eten wordt geserveerd, blijkt dat de prijs dubbel en dwars het waard is. Ik bestel een bord met vier extreem malse en lekkere stukken vlees met zoete aardappel erbij. Ik heb sinds tijden niet zulk lekker en goed vlees gegeten. Daarnaast bestel ik lekker een Heineken, of twee, en tot slot eindigen we het eten met een toetje in de vorm van een tiramisu. Ik zei dat het een duur restaurant was, maar dan bedoel ik natuurlijk wel voor Afrikaanse begrippen. Want aan het einde tik ik maar 30 euro neer.

Eenmaal weer thuis aangekomen raken wij aan de praat met Faaidah en pas na elf uur besluiten wij dat het toch wel eens tijd wordt om naar bed te gaan. Ik kleed mijzelf om en ga dan beginnen aan de blog. Ik denk even dat het de eerste keer wordt dat de blog niet voor middag nacht online komt, maar met flink doortikken lukt het mij uiteindelijk toch. Dan ga ik snel slapen want ik wil vol energie zitten voor de ene laatste dag bij de meiden.