Soms voel je je ergens niet op je plek. Dat is wat ik vandaag had. Des te fijner was het om daarna terug te gaan naar de plek waar ik zo geniet. En dan ook nog een mooi toetje.

De dag begint vroeg, om zeven uur gaat de wekker maar mijn bed uitkomen is lastig na de wijntour van gisteren. Ik blijf nog een kwartier liggen en ga er dan echt uit. Douchen heb ik gisteravond al gedaan dus kleed ik mij om en pak dan een glas water. Wie mij goed kent, weet dat ik niet tot nauwelijks ontbijt voor negen uur. Iets houd mij tegen om te eten voor dat moment. Dan is het alweer tijd om te gaan, dit keer naar een basisschool hier in de wijk. Sini en Konsta gaan er ook heen en ik ga eens kijken of het wat voor mij is om te doen in de ochtend. Bij aankomst staat de directeur van de school de kinderen op te wachten. Ik moet even wachten op iemand anders verteld hij mij, want ze moeten kijken waar ze mij bij plaatsen.

Na even wachten wordt ik verzocht mee te lopen naar de bibliotheek. Daar moet ik de taak van boeken tellen op mij nemen. Degene die dat normaal doet, moet nu invallen in een klas. Daar sta ik dan, alleen in een bibliotheek en na 1.5 uur heb ik alle boeken geteld. Meer dan 3000 om precies te zijn. Ik doe tijdens het tellen mijn oortjes in en luister naar een podcast. Ik merk dat ik het niet maar mij zin heb, maarja, na de pauze zou de leraar even kijken of ik wat meer met kinderen kan doen. Dat gebeurt, maar niet op de manier waarop ik had gehoopt. Ik wordt voor een klas gezet, groep 3 in ons klassenstelsel, en vertel de kinderen wie ik ben en nog wat persoonlijke informatie. Daarna stel ik zei vragen over wat ik net verteld heb, tot zover gaat alles goed. Maar daarna heb ik geen idee wat er moet gebeuren en het begint al snel uit de hand te lopen. De lerares is nergens te bekenen en ik voel mij niet fijn.

Als ze terug komt, schreeuwt ze tegen de kinderen maar echt de overhand heeft ze gewoon niet. Even gaat het goed, maar zodra ze weer weg loopt breekt opnieuw de hel open. Ik heb geen idee wat ik moet doen en ik krijg met geen enkele mogelijkheid de overhand. Een andere lerares dreigt met van alles maar zelfs nu luisteren de kinderen niet zodra ze weg is. De gehele klas moet daarom tijdens de pauze binnen blijven een een excuus brief schrijven. Ik heb genoeg gezien en wil eigenlijk wel weg. Tevens besluit ik later deze dag dat ik hier niet zal terugkeren. Een gevoel in mij voelt niet goed. Gelukkig komt Sini net met haar klas langsgekomen en even later bestellen wij een taxi naar het centrum van Kaapstad. Daar aangekomen blijkt het centrum toch wel een flink doolhof en ook het adres op de site van de partnerorganisatie klopt niet. Dus lopen wij een rondje en vinden dan de juiste weg. Op het kantoor betalen wij het bedrag voor de tour van dit weekend en bestellen dan weer een taxi richting ons eigen project.

Daar aangekomen is er nog vrijwel niemand, maar omdat ze ons steeds meer laten doen gaan wij aan de slag met het smeren van boter op het brood. Daarna eten wij onze lunch en stromen de kinderen binnen. Ik smeer vandaag de boterhammen met pindakaas en Sini verzorgd het drinken. Dit geeft wat lucht bij de huismoeders die nu even kunnen relaxen. Achteraf doen wij ook de vaat terwijl er van allerlei donaties worden binnen gebracht. Iedere meid krijgt een eigen pakketje met verzorging spullen en er wordt volop brood en beleg binnen gebracht. De meiden genieten van het presentje en laten trots alles zien. Daarna is het huiswerk tijd. Sini gaat met een van de meiden zitten en ik met een andere. Helaas kunnen we niet lang blijven en dus bestellen wij een taxi naar huis.

Daar aangekomen wachten Marja, Sophia, Laura en Konsta ons al op. We gaan weer naar Signal Hill toe maar hebben een beetje haast omdat Sini en ik wat later waren dan eerst gedacht. Daar aangekomen kunnen we nog ruim een kwartier genieten van de zonsondergang. Het blijft een fantastisch plaatje en met wat wijn, Pastasalade, chips en popcorn is het alleen maar beter aan het worden. Nadat de zon onder is, valt de duisternis snel over Kaapstad en dat betekent dat Konsta en Laura even naar de andere kant moeten om de miljoenenstad van bovenaf te zien. Ook ik geniet weer volop. Dan pakken wij weer een taxi terug en dan valt er iets op als we in onze wijk rijden.

Het is niet alleen donker op straat, maar ook in alle huizen. Ik concludeer al snel dat er geen elektriciteit is en dat er dus ook geen wifi is als wij thuis komen. Wat er wel thuis is, zijn twee nieuwe vrijwilligers. Beide dame komen uit Duitsland en doordat er geen elektriciteit en wifi is, zit iedereen gezamenlijk in de woonkamer. Ik ben een van degene die zijn zaklamp op zijn telefoon heeft aangezet en op die manier maken wij er het beste van. Na een tijdje worden er waxinelichtjes op tafel gezet en aangestoken. Dat geeft nog meer sfeer en het ene na het andere verhaal komt naar boven. Het is erg gezellig, maar iedereen is wel moe aan het raken. Uiteindelijk blijf ik samen met de vader en moeder van het gezin en de twee Duitse meiden over en net voor elf uur gaat de elektriciteit weer aan. Ook daarna blijven wij nog even gezellig praten en daarna is het bedtijd. Ik schrijf mij blog en ga dan lekker slapen.