Vroeg dag vandaag na een korte nacht, maar wel voor een fantastische routetrip om meiden op te halen die op vakantie waren. En dan nog een droom die uitkomt. Ja, al met al en top dag.

De dag begint veel vroeger dan normaal het geval is. Ik heb zelfs een wekker gezet, maar die blijkt niet nodig omdat een biologisch klokje mij al daarvoor wakker maakt. Ik kleed mij om en maak dan een bak koffie. Zo vroeg ontbijten lukt mij nooit en ook vandaag krijg ik geen hap door mijn keel. Wij worden om acht uur al verwacht bij het project en om half negen zouden wij weg rijden. Netjes, iets voor acht uur, zijn wij bij het project waar een beetje vreemd wordt opgekeken dat wij er al zo vroeg zijn. Het kan nog even duren voor we gaan en dus praten Sini en ik de tijd vol. Weet je nog dat wij om half negen ZOUDEN vertrekken? Nou, dat werd dus mooi een half uur later. Afrikaanse tijd noemen ze dat hier.

De jongste meid van het huis gaat, om voor ons onbekende reden, mee maar dat maakt het wel weer wat leuker. Wij rijden richting het oosten en komen na eventjes rijden vlakbij het vliegveld. En zoals je weet als je hier bent, is dat de grootste en meest gevaarlijke Township daar vlak naast ligt. Het is bizar om dat met daglicht te zien. Hoe meer wij naar het oosten rijden, hoe dichter wij bij de bergen komen die wij normaal alleen van ver af zien. Er lijd een weg over deze bergen en het uitzicht en omgeving wordt mooier en mooier. Als wij over de bergen zijn, krijg ik een beetje een Wie is de Mol gevoel. In een busje op weg naar een onbekende locatie door een glooiend landschap. Ik ben al wat stil door de vermoeidheid, maar dit maakt mij stil door zijn schoonheid.

Ik begin steeds verliefder en verliefder te worden op dit land. En dat komt vooral door de bergen die ons maar blijven omringen. Van mij hoeft er geen einde te komen aan deze roadtrip want wat ben ik aan het genieten. Dan rijden wij het dorpje Caledon binnen. De plek waar wij moeten zijn. Dus ik vraag of de meiden in dit dorpje zijn. Het hoofd van het huis en tevens onze chauffeur vandaag, verteld dat wij nog zo’n vijftien minuten op een onverharde weg moeten rijden en er dan zijn. Ik hou wel van onverharde wegen en na zo’n twintig minuten zijn we eindelijk bij de boerderij. Na een kort gesprek tussen degene waar de meiden verbleven en de chauffeur in het Afrikaans, wat ik nog best prima kon volgen, keren wij om en gaan wij weer richting Kaapstad. Als wij op de onverharde weg rijden zie ik ineens wat wits op de toppen van de bergen iets verderop. Het is wel degelijk sneeuw wordt mij verteld. Blijft toch een gek idee, sneeuw in Zuid-Afrika.

In de wijk Macassar halen wij nog een meid op. Als we in diezelfde wijk er nog een willen ophalen, blijkt die met de trein weg te zijn. Dus is het wachten geblazen tot de trein arriveert. Na zo’n uur is de trein er nog niet en de hoofd van het project beld wat rond. Wat blijkt, ze hebben de meid zelf al afgeleverd bij het huis. Dan rijden wij naar Kraaifontein om de laatste twee meiden op te halen. Dat blijkt nog een flinke klus want we krijgen tot twee keer een verkeerd adres door. Uiteindelijk vinden we ze en met de laatste twee meiden in het busje keren we terug naar het project. Ik merk dat de korte nacht nu al zijn tol begint te eisen, maar morgenochtend kan ik uitslapen dus daar hoe ik maar aan vast.

Wat ik daarna heb gedaan, kan ik helaas nog niet vertellen. Dat komt later wel aan de orde. Het eten is weer heerlijk en ik besluit even met mijn ouders te Skypen. Deze gaan bijna op vakantie dus het is wel fijn ze nog even te zien voordat zij ook lekker vakantie gaan houden. Daarna duik ik lekker mijn bedje in en schrijf deze blog. Ik ben zo blij met mijn nieuwe laptop, want blogs schrijven gaat daardoor zoveel makkelijker en sneller. Ik merk ook dat ze daardoor een stuk langer zijn dan dat ik alles op mijn telefoon typ. Morgen hoeven Sini en ik pas laat bij het project te zijn, dus dat wordt lekker lang uitslapen!