De tiende blog alweer van dit fantastische avontuur. Een dag die nogal avontuurlijk begon maar daarna veelal rustig verliep. Waarbij veel kinderen afwezig waren en we daarom veel meer één op één contact konden hebben. En natuurlijk werd er weer volop getekend en genoten van de nieuwe spullen.

Ik kon best slecht mijn bed uit komen vanmorgen. Niet dat ik geen zin had, maar ik lag gewoon erg lekker. Dus liet ik Sini maar eerst douchen en ben daarna er zelf even onder gesprongen. Dat helpt toch elke ochtend weer. Daarna maak ik een lekker ontbijtje voor mijzelf klaar en hoor dan dat Marja tegelijk met ons de deur uit gaat. Zij voelde zich niet lekker bij het project waar ze gisteren was en gaat vandaag iets anders uitproberen. Maar daar komt dan wel bij dat iemand van ons achter in de bak moet zitten van de truck. Ik zie het al helemaal voor mij en offer mij wel op. Wat een ervaring is dat zeg, zo achter in een pick-up truck rijdend door Kaapstad. We zetten eerst Marja af en daarna ga ik ook gewoon weer voorin zitten.

Wat opvalt als we op de kruising staan bij St Georges is dat we geen kinderen horen spelen, iets dat we normaal gesproken wel al lang horen. Bij binnenkomst blijkt dat een grote groep een dagje weg is en er zijn er een paar bij de tandarts. Daardoor hebben wij wat meer tijd voor de meiden die normaal gesproken wat meer op de achtergrond bezig zijn. Sini en ik offeren onszelf op als speelattributen en er wordt een elastiek gespannen tussen ons benen. De meiden doen daar allerlei gekke sprongetjes overheen en laten het elastiek kruizen. Daarbij zingen ze allerlei liedjes, de ene keer in het Engels, de andere keer is het onverstaanbaar. Net voor het middaguur keren de meiden die bij de tandarts zijn geweest terug en gelukkig allemaal met een glimlach op hun gezicht.

Ze willen allemaal kleuren maar omdat ook de studenten er zijn die het gemeenschappelijk werk moeten doen, vertellen we ze dat het pas na de lunch wordt dat wij gaan kleuren. Ze weten nog steeds niet dat wij nog wat meer spullen bij ons hebben. Een van die dingen zijn ballonnen en ik blaas er eentje op voor ze. We merken dat we met een kleine groep aan het spelen zijn want er is totaal geen ruzie. Deze aanpak van kleinere groepen lijkt dus zijn vruchten af te werpen. Voor de rest is het even een moment van rust en ik ga lekker in het zonnetje zitten om de kinderen in de gaten te houden.

Na de lunch gaan wij eerst naar het hoofd van het project toe om hem te vragen hoe volgende week er precies gaat uitzien. Vanaf dinsdag gaan de meiden namelijk naar school toe en dat betekent dat wij pas rond 1 uur in de middag worden verwacht. Wij vragen hem of het mogelijk is om naar een school te gaan waar de meiden ook zijn, maar hij zegt ons dat wij dat echt even met de partnerorganisatie moeten overleggen. Dan draait het gesprek snel richting voetbal en voor we het weten, zit ik vooral een kwartier over voetbal te praten. Een telefoontje is voor ons het teken om naar de meiden toe te gaan en te vragen wie er zin heeft om te gaan tekenen. Ze zijn net gestart met elastiek dus eerst spelen we daar een paar rondes mee voordat we naar binnen gaan en gaan tekenen.

Al snel zit er een grote groep aan tafel en iedereen zegt dat elke tekening van hem of haar is. Dus maken wij de afspraak dat ze vanaf vandaag, als ze iets willen bewaren, hun naam erop moeten zetten. Foutje van ons om dat gisteren niet te doen, maar al doende leert men. Al snel haken er een aantal meiden af door het lekkere weer buiten en met een kern van vier tekenen en kleuren we er rustig op los. Ik maak voor een aantal meiden wat papieren vliegtuigjes en zelfs daarmee hebben ze de grootste lol. Om vier uur besluiten we dat het genoeg is voor vandaag, want we zijn beiden nogal moe. Dus is het opruimen met zijn alle en dan een taxi richting huis. Daar plof ik lekker op mijn bed neer en speel wat spelletjes op mijn Nintendo 3DS totdat we worden geroepen voor het eten.

Daar staat mij een grote verassing te wachten, want het is roti wat er op tafel staat. Wel op zijn Zuid-Afrikaans maar dat is geen probleem. Ik eet wel vier roti pannenkoeken op waarvan er twee gevuld met vlees, eentje met komkommer in yoghurt en eentje met Nutella. Er is meer dan genoeg en dus heb ik voor morgen er ook twee in mijn lunchbox gestopt. Daarover gesproken, ik mag hier echt totaal niet klagen over de hoeveelheid en gevarieerd eten dat wij hier krijgen, want het is echt ongekend lekker. Na het eten Skype ik wat met Joyce maar de verbinding is niet bepaald goed. Dus gaan wij snel naar over op Whatsapp. Ik help Marja met wat zaken op haar tablet en ga dan alvast aan mijn blog beginnen. Dit keer op mijn laptop omdat de batterij van mijn telefoon het niet heel lang meer gaat volhouden. Ik speel nog wat meer op mijn Nintendo 3DS en schrijf dan het laatste deel van mijn blog. Ik ga niet al te laat slapen want morgen is er gewoon weer een dag bij St. Georges.