Een dag van ongekende hoogte met de nodige emoties. Waarbij ik weer trots was op wat het leven mij tot nu toe heeft gebracht. Genietend van ongekende natuur. Ja, het is hier echt zo genieten.

Pas om elf uur wilden wij vanmorgen op pad en dat betekent normaal gesproken uitslapen. Maar ik was al rond half negen wakker, toch bleef ik nog even liggen om mijn boek te lezen. Harry Potter heb ik gisteren uitgelezen, nu ga ik over op Fantastic Beast and where to find them. Daarna ga ik aan een bordje brinta met appel erdoorheen gemixt. Het smaakt mij erg goed en de laatste happen gaan er met moeite in. Daarna pak ik een douche en ben klaar om te gaan. Mijn tas heb ik al ingepakt met mijn camara uitrusting dus kom maar op met de dag!

De eerste taxi brengt ons naar downtown Kaapstad. Daar gaan we, Sophia, Sini, Marja en ik naar een koffietentje en we besluiten het daar op te drinken. Ik neem een Americano omdat die lekker sterk zijn en daarbij een chocochip koekje. Er is gratis wifi dus iedereen pakt zijn telefoon erbij. Ook ik benut dit moment van wifi om wat bankzaken te doen, met mijn meisie te appen en de foto’s aan de blog van gisteren toe te voegen. Want nog steeds geen wifi in het huis. Na de koffie gaan we door voor onze oorspronkelijke bestemming: Bo-kaap.

Daar aangekomen spatten de kleuren van de huizen door de zon die ook vandaag weer heerlijk schijnt. Ik neem mijn Canon camera in de hand en begin heerlijk foto’s te nemen. Dan komen we bij een straatverkoper aan die op een stuk hout prachtige schilderen maakt en afmaakt met stukken blik om er een 3D effect aan toe te voegen. Ik koop er een van hem omdat ze echt geweldig zijn. Deze gast heeft echt een geweldig gezicht maar ik heb niet de juiste lens nu om een gezicht te fotograferen. Dus we lopen door en ik hoop dat we via dezelfde route terug zullen lopen. Na nog wat foto’s van de huizen en prachtig schilder werk, besluit ik van lens te wisselen.

De mensen hier zijn namelijk niet zoals in Nederland en gaan juist graag op de foto. Dus ik zet mijn zoomlens op mijn camara zodat ik beter gezichten kan fotograferen. De meeste schiet ik zonder te vragen maar als we na een kleine wandeling terug keren bij de straatverkoper vraag ik of van hem een foto kan maken. Hij vind het prima en ik schiet heel wat weg. Ik bedank hem vriendelijk en bekijk dan mijn werk. De perfecte zit er tussen dus ik ben helemaal blij! Dan is het tijd om afscheid van Sophia te nemen, die richting het strand gaat terwijl wij naar de Tafelberg gaan. Ze heeft een nare ervaring met een kabellift dus ze slaat dit bezoekje over. Wij vervolgen onze weg naar de lift en ik merk dat ik iets nerveus wordt.

De mensen die mij goed kennen weten dat ik hoogtevrees heb. Dus dit is nogal een uitdaging. Er staat een flinke rij voor de kaartverkoop maar voor we het weten zijn we aan de beurt. Dan vervolgen we onze weg naar de kabellift. Dit zijn een soort grote gondels waarbij de vloer draait zodat iedereen hetzelfde uitzicht krijgt tijdens de tocht omhoog. Mijn benen voelen een beetje wankel en ik besluit mijn blik op de vloer te richten zodra we omhoog gaan. Eenmaal boven is alle hoogtevrees verdwenen als ik het uitzicht zie. Echt waar, dit is een van de meest fantastische uitzichten die ik ooit heb gezien. Het weer is ook nog eens fantastisch dus we kunnen kilometers ver kijken. Ik schiet heel wat foto’s van het prachtige uitzicht en natuurlijk ook wat selfies. We lopen heerlijk rond en er lijkt geen eind te komen. Waar je eerst een uitzicht hebt over de stad, gaat het uitzicht over in de andere bergen en daarna de zee met diepe afgronden.

Zodra Sini en Marja even naar de wc zijn, richt ik mijn blik omhoog. Want wat moeten er twee mensen intens meegenieten van dit alles vanaf daarboven. Zodra ik dit denk, voel ik wat druk op mijn schouders. Ze moeten even achter mij hebben gestaan. Ik voel tranen opkomen maar slik ze snel weg. Veel te mooi uitzicht om door tranen te bekijken.

Al met al lopen we bijna twee uur rond als we neerstrijken op een terrasje boven op de berg. Ik heb niet zo’n honger maar een magnum en een cola zero gaan er altijd in. Daarna lopen we door een shop maar ik zie niet echt iets wat ik wil kopen. Daarna vervolgen we onze weg naar de kabellift, maar niet we door weer een shop zijn gegaan. Daar koop ik een sweater die ik ook al op de heenweg had gezien. Op de weg naar beneden besluit ik in het midden van de gondel te gaan staan. Dat beweegt het minste en draait niet rond. Nu geniet ik ook van het uitzicht en voor ik het weet sta ik weer veilig op de grond. We bestellen een taxi en na een erg gezellige rit zijn we eindelijk weer thuis.

Het eten is er nog niet dus ik besluit eerst de foto’s te gaan bekijken die ik vandaag heb geschoten. Ik pak hiervoor mijn laptop erbij omdat je het dan net wat beter kan zien. Dan is het eten er en kunnen we aan tafel. Het is een soort paella met kip en het smaakt best na zo’n lange dag. Dan is het tijd om onszelf terug te trekken en lekker te doen waar we zin in hebben. Ik besluit alvast mijn blog te schrijven omdat ik niet verwacht dat er nog iets noemenswaardig gaat gebeuren. Ik zet heerlijk muziek aan en begin aan mijn verhaal. Er is weer veel te vertellen zo het is goed dat ik vroeger begin dan normaal. En morgen wachten de kinderen weer op ons dus laat zal het vanavond niet worden.