Wat kan uitkijken naar iets waar je nog nooit bent geweest toch fijn zijn. Zo ook vandaag, de dag waarop ik voor het eerst naar het opvanghuis ging. Het was een feest der herkenning, maar ook een dag vol nieuwe ervaringen.

De dag begon goed, want ik had zo’n negen uur geslapen en een warme douche maakte het wakker worden een stuk aangenamer. Ik besluit vanmorgen voor cornflakes te gaan met een kop thee. Ik hoef niks klaar te maken voor lunch, want ik heb gisteren mijn lunchbox al gevuld met het eten wat over was van het avondeten. Rond tien uur is het dan eindelijk tijd om naar het opvanghuis te gaan.

Daar aangekomen maken we kennis met de directeur van het Sint Georges house for Girls. Een warme man die mij gelijk op mijn gemak stelt en zowel mij als mijn huisgenoot alles uitlegt wat we maar moeten weten. Dan vertelt die ons dat hij twee kinderen naar hun oma moet brengen en de kokkin naar de supermarkt. Even extra uitleg, het is hier nog tot mijn derde week vakantie dus sommige kinderen met familie gaan daarheen om vakantie te houden.

We zetten als eerst de kokkin af en niet veel later rijden wij door een Township… Een andere kant van het prachtige Kaapstad. Het doet mij wat, deze armoede, maar tegelijkertijd weet ik ook dat het nou eenmaal zo is. We zetten de twee meiden af en rijden terug naar het opvanghuis. Daar maken we kennis met de meiden, al hebben we niet heel lang. We moeten helpen de boodschappen in en uit te laden.

Daarna is het echt tijd voor ons om met de meiden te gaan spelen en ze beter te leren kennen. De zon begint ook te schijnen dus op naar buiten met zijn alle. Een grote tuin grenst aan het huis en de kinderen vermaken zich met van alles, maar het meest met de ingebouwde trampoline. De een na de ander springt erop zonder ook maar een beetje angst. Een potje basketballen doen we ook nog, maar de meiden beginnen ruzie te krijgen over de regels en dus houd dat op.

Na de lunch gaan we weer naar buiten met de meiden. Maar dan ontstaat er ruzie omdat een van meiden een vest van de andere in de fontein gooit. Ik pak snel het vestje eruit en weet degene van wie het is ook snel vast te pakken voordat het escaleert. Ik neem haar even apart en vanaf dat moment wil ze alleen nog maar met mij spelen.

Helaas tikt de tijd door en gaan we richting huis. Daar heeft de moeder van het gastgezin het eten al klaar voor ons staan. Tijdens het eten bespreken we met de twee andere vrijwilligers, die allebei bij het zelfde project zitten, beide hoe onze dag was. Daarna pak ik mijn laptop erbij om foto’s van Suriname aan de Nederlandse vrouw te laten zien.

Daarna besluit ik nog even met Joyce te Skypen en dan lekker mijn bed in te duiken. Het was een lange dag vol met nieuwe ervaringen. Morgen wacht nog zo’n dag dus wat rust kan geen kwaad.