Vroeg opstaan, ik ben er geen kei in, maar al helemaal niet als je voor de tweede nacht op rij maar vier uur hebt geslapen. Want de eerste nacht op een vreemde plek is altijd even wennen. En dan te bedenken dat ik vanavond weer elders slaap.

Maar na een korte nacht stapte ik redelijk fris mijn bed uit, want vandaag was de oriëntatiedag. Rond half negen vertrokken wij richting downtown Kaapstad naar het kantoor van de partnerorganisatie SATS. Daar kregen wij, de 15 nieuwe vrijwilligers, te horen wat we zoal konden verwachten en nog wat tips. Vervolgens kwam er iemand van het tour bedrijf die ons meer uitleg gaf over de tours die je kan doen. Ik heb er al twee op het oog.

Na dit alles vertrokken wij naar een soort food market waar we gingen lunchen. Daar kwam ik erachter dat ik nog iets vergeten was te doen en dat het niet onbelangrijk was. Mijn pinpas stond nog op Europa en daardoor kon ik eerst niet pinnen. Gelukkig had ik het snel door en veranderde ter plaatsen de stand op Wereld. Een maaltijd box vol lekkers, vers klaargemaakt, werd opgegeten terwijl ik bij praten met andere vrijwilligers.

Terug gekomen bij het kantoor moesten we even wachten op de busjes die ons terug brachten naar het hostel. Daar raakte ik aan de praat met de twee meiden die ook naar het gastgezin gaan. Na een prachtige rit terug pakte ik mijn spullen die nog in het hostel lagen en kon de rit naar het gastgezin beginnen. Daar aangekomen maakte wij kennis met de moeder van het gezin die ons opnieuw veel uitlegde en tevens de huisregels met ons besprak.

Na het uitpakken van de spullen ontmoeten we de andere vrijwilliger die hier al is. Een Nederlandse vrouw dus voor mij wel even fijn om Nederlands te kunnen praten. Met haar vertrokken wij naar een winkelcentrum voor wat boodschapjes. Onder andere water, mueslirepen en een tandenborstel (ook die was ik vergeten) werden er gekocht en gelijk pinde ik wat geld. Want ondanks dat je hier wel geregeld kan betalen met je pinpas, is contant geld nog niet zo gek om bij je te hebben.

Eenmaal thuis staat het eten al bijna op tafel. Ik app ondertussen Joyce en we spreken af om vanavond even te Skypen. Dan wordt er geroepen dat het eten klaar is en zodra ik naar de tafel loop, zie ik een tafel zo vol met allemaal lekkers. Het één nog lekkerder dan het andere. Na het eten praat ik een tijdje met de Nederlandse vrouw over haar reizen en rugzakje en over mijn reizen en rugzakje. Vooral Suriname lijkt haar nog wel eens mooi om heen te gaan en ik besluit na het gesprek een lijstje te maken voor haar.

Dan is het tijd om lekker even te Skypen, want ondanks dat het pas de tweede dag is, ik mis mijn meisie al. Hierna besluit ik mij om te kleden en net zoals de andere vrijwilligers lekker al in bed te gaan liggen met een kop thee. Morgen ga ik voor het eerst naar het project toe en jongens (en meiden), wat kijk ik daar naar uit!