Alweer de enalaatste blog hier vanuit Unu Pikin. Ik hoop op de luchthaven nog een kleine blog te schrijven en de dag van terugkomst komt de allerlaatste online. Maar nu eerst vandaag, een rustige zondag. 

De wekker op de zondag, je wilt het niet, maar waarvoor die vandaag is gezet is toch wel fijn. Sharie, Eline en ik gaan namelijk naar de kathedraal. Omdat de mis om tien uur begint, besluit ik om negen uur eruit te komen. Ik weet het, veel te kort en zeker als de taxi op zich laat wachten. Gelukkig zijn we op tijd en het is relatief druk, ondanks de vele vrije plaatsen in de kathedraal.

EEN BEETJE ONWENNIG

De mis blijkt volledig in het Nederlands en heel traditioneel. Hiermee bedoel ik dat het een mis is zoals ik het ken uit Nederland. Het is al een paar jaar geleden dat ik een mis heb bijgewoond, dus een beetje onwennig probeer ik de structuur te zoeken. Ik laat het maar los, laat het over mijn heen komen. De mis is prachtig, er wordt gezongen, preken gehouden en gelezen uit het oude testament. Mijn gedachten dwalen een paar keer af. In gedachten vraag ik of opa mee geniet met mij. Dat is zo ver van huis echt een mis wil volgen, komt door hem. Hij heeft mij gevormd hierin. Ik krijg bij een bepaald liedje kippenvel, ik weet zeker dat die bij mij is.

De mis duurt anderhalf uur en ik stap zeer geïmponeerd naar buiten. Nog napratend over de mis besluiten we eerst een drankje bij ‘T Vat te doen. Een heerlijke aardbei passievrucht smoothie met ijs. Heerlijk. De meiden besluiten te gaan zwemmen, maar het rommelt al de hele ochtend in mijn buik en wil relaxed toe werken naar mijn vertek en niks forceren. Ik besluit daarom naar huis te gaan.

Ik koop bij een winkeltje seconden lijm, maar dat gaat niet zonder slag of stoot. De verkoper spreekt geen Nederlands en geen Engels. Alleen Chinees. Gelukkig hebben we nog handen en voeten en uiteindelijk krijgt hij door wat ik bedoel. Ik plak thuis mijn oortjes en ga Skypen met mijn ouders. Ideaal moment om te kijken of ook de microfoon van mijn oortjes nog werkt na de wasbeurt. Wonder boven wonder, ook die doet het nog. Ik weet niet hoe, maar blij ben ik wel dat ze een wasbeurt hebben overleefd.

STEEDS MEER OP EEN OORLOGSGEBIED

Na flink wat geskype is het tijd voor wat rust wat ik begin met Netflixen. Daarna komen de meiden thuis, die beloofd hadden pannenkoeken te maken. De keuken lijkt steeds meer op een oorlogsgebied, maar lekker zijn de pannenkoeken wel. Met verse appelstukjes en rozijnen. Al het beslag wordt opgebakken en we besluiten dat de pannenkoeken morgen met Sharie mee gaan naar de kinderen.

Wanneer Sharie vertrekt, besluiten Eline en ik om er een Nederlands avondje van te maken en dus wordt er alleen maar Nederlandse muziek gedraaid. En dan niet het nieuwste, maar de good old oldies. Ramsef Shaffy, Andre Hazes, Stef Bos,  Wim Sonneveld etc. Heerlijk mee zingen en tegelijkertijd thee drinken en gesprekken voeren. Totale ontspanning. Rond elf uur is het genoeg geweest en besluiten we richting de kamers te gaan. Daar schrijf ik mijn blog en kijk dan naar The Blacklist. De laatste aflevering en dan op zoek naar een nieuwe serie tot het volgende seizoen er op staat. Morgen de laatste volle dag in Suriname, zonder wekker! Tot morgen!