De laatste dag bij Claudia A, de laatste dag met de Kids, mijn Kids. Een verrassing tussendoor, niet alleen voor de kinderen maar ook voor mij. En het dagje lekker afgesloten. Wat een dag. 

Al vroeg ben ik wakker, ik kan niet slapen en voel spanning in mijn lijf. Ik weet dat het dé dag is waar ik al zo lang tegen op kijk. Ontsnappen is geen optie, wil ik ook niet. Dus doe ik mijn ochtendritueel en pak ik de verrassingen voor de kinderen mee.

Eenmaal daar zie ik iedereen, maar vooral de kinderen. Het grijpt mij nu al bij de keel, maar ik wil eerst genieten. Dus besluit ik niet in de keuken te helpen en maar een wasje op te hangen. Deze dag ben ik er helemaal voor de kinderen. Dat het mijn laatste dag is, is als een lopend vuurtje gegaan onder de kinderen. Ze lijken allemaal extra aandacht te willen en dat krijgen ze. Zelfs de meiden zijn anders, positief.

Echter, er is toch nog wat slecht nieuws. Ik zou samen met de chauffeur en de jongens in de middag naar een speeltuin toe gaan. Maar zodra ik de chauffeur zie, ziet hij er niet best uit. Hij verteld mij dat hij ziek is en om 11 uur bij de huisarts moet wezen. Geen middagje weg, maar wel een hele fijne omhelzing, want ik moet nu al afscheid van hem nemen.

Ik zet mijzelf er snel overheen en ga verder genieten van de kinderen. Net op het moment dat ik een beetje in dut door de zenuwen, schrik ik van een rennende vrouw in een fel gele jurk. Het is de kokkin! Ze is speciaal even gestopt bij het weeshuis om mij nog even drie hele dikke zoenen te geven en vliegt er vandoor zonder dat ik echt iets terug kan zeggen. Verrast, maar tegelijk heel blij ga ik verder.

Tijdens het middageten is het tijd voor de verrassing. Ik deel de chubby flesjes uit en niet veel later de zakjes met snoepgoed. Zoals verwacht zijn vooral de chubby flesjes zeer in trek. Het doet mij deugd dit nog een keer voor ze te doen. Daarna volgt het moment waar ik zo enorm tegen op zag de afgelopen week. Het afscheid.

Ik besluit als eerst de jongens aan te doen. Ze zijn verdeeld over de kamers en per twee vertel ik dat ze het goed moeten doen op school en sterke kerels moeten worden. Mijn kleine man geef ik, dacht ik, de laatste knuffel. Tot het moment dat ik richting de meiden wil lopen. Dan komt er een jongen naar mij toe gerend die ik soms wat harder aan moest pakken door zijn gedrag. Hij pakt mijn been beet en ik besluit hem op te tillen. Hij krijgt een kus op zijn koppie en fluister hem toe dat ik hem ga missen.

DE ECHTE WAARHEID ACHTERWEGEN

Dan de meiden, waarmee er toch een andere band was omdat ik zelf een jongen ben. Maar het doet ze zeker wat. Eerst krijg ik een mega knuffel van de een en vervolgens kom ik niet weg bij een andere. Ze vragen of ik echt niet wat langer nog kan blijven vandaag. Ik vertel ze dat het echt niet gaat, maar laat de echte waarheid achterwegen. De reden dat als ik langer blijf, ik het alleen maar slechter krijg.

Na iedereen gedag gezegd te hebben, kijk ik buiten nog een keer om. Sharie pakt mij bij mijn schouder en vraagt of het gaat. Ik vecht tegen de tranen, die mogen thuis komen maar nog niet hier. Thuis besluit ik mij maar even terug te trekken op mijn kamer. Slaap moet mijn kop leeg maken. Het helpt, tot ik een foto op Instagram zet en de fijne reacties binnen stromen. Een nummer dat speelt helpt niet mee mijn tranen te bedwingen en ik besluit ze maar te laten rollen. Het moet er uit. Ik pak mijn tas in voor de tour van dit weekend, afleiding moet mij weer op de been brengen.

Eenmaal weer fris en sterk, ga ik doen wat ik zo graag wilde als afsluiting van deze dag. Samen met Sharie en Eline ga ik lekker uit eten bij ‘T Vat. Een heerlijke karbonade met sparerib marinade ligt voor mij, ik geniet en merk later op dat ik even echt niet denk aan de middag. Als toetje weer een heerlijke cocktail. Genieten.

Daarna gaan we poolen en ik begin het spelletje steeds beter te snappen. Vooral de manier waarop ik mijn cue moet vasthouden begin ik mij meester te worden. Maar op afronding mag nog wel even geoefend worden. Thuis schrijf ik mijn blog, pak de laatste spullen in en ga lekker slapen. Dit weekend een tweedaagse tour, dus morgen geen blog. Maar zoals eerder, zondagochtend een extra lange. Tot overmorgen!