De eerste van twee dagen die in het teken staan van afscheid nemen. Morgen een van de zwaarste uit mijn leven tot nu toe, maar ook vandaag was niet makkelijk. Gelukkig werd er ook genoten. 

Ik wordt wakker met het gevoel dat ik niet uit mijn bed wil komen. Niet omdat ik moe ben, maar wetend dag een van het afscheid daar is. Vandaag de laatste dag dat ik de kokkin ga zien namelijk. Pas als het echt niet meer kan kom ik eruit. Ochtendritueel, taxi en daar, bij Claudia A zit de kokkin mij al op te wachten.

Ik heb een envelop mee, niks erin, wel wat erop. Ze wilde mijn adres om later iets te sturen. Ook mijn telefoonnummer staat erop, zo kan er contact worden gehouden. Ik besluit lekker mee te helpen in de keuken en maak tegelijk de afspraak dat we na het eten een groepsfoto maken. Ook moest er nog een extra foto komen met mijn kleine man. Geen selfie dit keer, maar daar helpt Sharie graag mee. Ze gaat zo ook de groepsfoto maken.

De kokkin merkt op dat ze niks hoeft te zeggen over het eten, ik ken alle ingrediënten zo onderhand wel. Ze besluit met mijn toestel foto’s te maken van mij terwijl ik help. Het grootste plezier heeft ze erin, ook Sharie en de aanwezige kinderen in de gang lachen om deze fotoshoot.
Het eten is sneller klaar dan anders, waardoor er tijd is om de kinderen aandacht te geven. De wat oudere kinderen hebben opgevangen dat ik bijna weer terug naar huis gaat. Ze vragen erom en ik bevestig het. Op mijn vraag of ze het jammer vinden, krijg ik steeds een ‘ja’ of enkel een ja knik. Dat belooft nog wat.

Na het eten is het moment daar, de groepsfoto. Een dag eerder dan gepland, want ik wil de kokkin er echt op hebben. Het is nog een heel geregel iedereen op de juiste plaats te krijgen, maar uiteindelijk lukt het. Ook nu krijg ik nog vaak dezelfde vraag als eerder. Samen met Sharie besluit ik om al huiswaarts te keren, maar niet voordat ik de kokkin gedag heb gezegd. Een dikke knuffel, fijne woorden en het vechten tegen de eerste traan.

We laten de taxi eerder stoppen omdat ik de kinderen wil verwennen morgen. Ik haal koekjes, snoep, zakjes en chubby flesjes (kleine flesjes frisdrank. Deze stop ik in een wasmand die ik morgen de was zuster kado doe. Buiten stort het letterlijk, maar gelukkig weet Sharie een taxi te stoppen. Eenmaal thuis neem ik een douche en ga aan de slag voor de kinderen. Vijftig zakjes met lekkers gevuld, alles om de kinderen nog een keer blij te maken.

Ik neem wat rust, want vanavond staat ontspanning op het programma in de vorm van een film in de bioscoop. Maar voor we de bioscoop betreden, eten we bij Popeyes. Heerlijk die goed gekruide kip met patat en een broodje. De film die we bekijken is Badmoms, heerlijk een comedy. We liggen steeds helemaal dubbel. Is het niet van de film, dan wel van het harde gelach van iemand voor ons. Zo aanstekelijk en oprecht.

Na de film weten we al snel een taxi te vinden, nouja, hij vond ons. Dat is in al die tijd nog nooit zo snel gegaan. Thuis zoeken we nog een nummer op uit de film en besluiten dan te gaan slapen. Maar uiteindelijk besluit ik nog even mijn blog buiten mijn kamer te schrijven. Met frisse lucht en nacht geluiden. Het is ook een poging mijzelf moe te maken, want ik wil mijn bed in en niet te lang dwalen. Ik voel slaap op komen, rond mijn blog af en besluit toch maar te slapen. Het is al morgen, de laatste dag. Tot morgen!