Het is alweer zaterdag en normaal is dit mijn tweede weekenddag. Maar dit weekend is anders, want ook vandaag ging ik naar Claudia A, om een speciale reden. 

De wekker stond om half 8, maar het is de regen die mij wakker maakt en tegelijkertijd mijn wekker maskeert. Het gaat zo tekeer dat ik pas na een tijdje door heb dat ook mijn wekker gaat. Ik blijf toch nog even liggen. Dan tegen acht uur er toch maar uit, het ochtendritueel en de taxi richting Claudia A met Sharie.

VEEL RESPECT VOOR MIJ

We zijn op deze zaterdag gevraagd de kinderen te begeleiden tijdens een speciaal uitje. Jorgen Raymann is in het land omdat hij 50 jaar is geworden en speciaal daarvoor heeft de kinderen uitgenodigd om gezamenlijk film te kijken en daarna een hapje te eten bij de Mac Donalds. Dus gaan we met twee busjes op weg naar de bioscoop. Een broeder, die ook mee is, neemt mij even apart als de kinderen zich opstellen om het laatste stukje te lopen. Hij moet kwijt dat die ontzettend veel respect voor MIJ heeft. Dat ik mijn vakantie hieraan besteed en hij bedankt mij ook voor de schoenen. Het ontroert mij, want ik merk dat het uit zijn hart komt.

We brengen de kinderen naar de lounge van de bioscoop waar het ‘happy birthday’ in gestart wordt als Jorgen Rayman de trap op komt. Hij krijgt een kaart en kadotje van de kinderen, maar het grote kado is zijn kado aan de kinderen. De film die we gaan bekijken is De Grote Vriendelijke Reus. Toepasselijk, aangezien Jorgen ook voor die kinderen dat vandaag is. Ze krijgen allemaal popcorn en een sapje. Na de film staat de volgende verrassing te wachten. Eten bij de Mac Donalds.

Na het eten raak ik zelf aan de praat met Jorgen. Ik vraag hem hoe die bij de stichting is gekomen. Hij legt uit dat die vaker wat voor stichtingen doet. En aangezien deze stichting de hulp nu hard kan gebruiken, heeft die voor Claudia A gekozen. Er wordt komende week ook nog een nieuwe wasmachine gebracht. Maar ook hij vind niet dat hij de grote held is, maar de vrijwilligers die de stichting helpen. Beide steken we de lof trompet naar elkaar op en we babbelen nog even door.

Als verrassing voor Jorgen krijgt hij een mega taart terwijl de kinderen meerdere liedjes voor hem zingen. Maar natuurlijk neemt Jorgen maar een klein stukje. De rest is voor de kinderen. Ongekend hoeveel liefde hij de kinderen vandaag geeft. Heel bijzonder. Eenmaal buiten is het nog tijd voor een groepsfoto waarna ik hem opnieuw bedank en hij mij. Daarna gaan we weer met de kinderen richting huis.

Daar pakken Sharie en ik de taxi naar huis, want zo’n uitje kost nogal wat energie. Eigenlijk was deze hele week een aanslag op mijn energie. Maar het was het opnieuw meer dan waard. Thuis verdwijnen we dan ook richting de kamers. Eerst voor een dutje, daarna WhatsApp ik er flink op los met familie en vrienden die mij enorm steunen. Pas na 18.00 verlaat ik mijn kamer.

Maar wat te eten? Ik weet het niet en hoor dat Sharie zo bij iemand anders eet. Ik besluit mijn eten uit te stellen, want honger komt hier pas laat. Als Sharie is vertrokken kook ik wat eitjes en eet die op mijn donkerbruine brood, heerlijk! Tijdens het eten komt Eline thuis en opnieuw raken we aan de praat. We leren elkaar wat beter kennen en ik merk dat we echt wel over wat dingen hetzelfde denken.

IK HEB IETS ONTDEKT IN MIJZELF

Tussentijds komt Marcia nog thuis, maar die kleed zich om en is daarna weer weg. Zowel Eline en ik hebben behoefte aan slaap en na nog wat chillen is het al tijd om de kamers op te zoeken. Ik denk nog veel na, iets wat ik de hele dag eigenlijk al doe. Over het hier en nu, het komende afscheid en wat hierna. Ik heb iets ontdekt in mijzelf wat ik nog niet wist. Ik wil er thuis wat mee doen, maar hoe en wat blijft gissen. Los laten en nog genieten, dat moet ik gaan doen. Dat nadenken komt thuis wel weer. Voor nu ga ik een lange nacht tegemoet die eindigd zonder een wekker, mag ook wel een keer. Tot morgen!