Suriname door mijn blauwe ogen #27

De maandag is weer aangebroken. Uiteraard ging ik vandaag weer naar de kinderen, voor wie er een verrassing was. En het was de laatste volle dag van Heleen, dus die moest goed worden afgesloten. 

De dag begon niet zo vroeg, maar tegelijkertijd ook wel. Want half 9 is best vroeg als je de avond daarvoor het wat later hebt gemaakt. Na een stevig ontbijt en koude douche was het tijd om naar de kinderen te gaan. Tevens de eerste keer samen met Sharie.

IN DE MIDDAG EEN VERRASSING

Daar aangekomen vroegen we aan de zuster van de keuken wat er gedaan moest worden. Maar er hoefde niks gedaan te worden omdat er in de middag een verrassing kwam voor ze. Daarop moesten we de kinderen lopend van school afgehaald halen, maar doordat we iets later waren, waren ze al naar huis gegaan. Dat mogen ze, maar dit keer was afgesproken dat wij ze op zouden halen. Gelukkig zaten ze bij thuiskomst gewoon ook thuis. Op de tv stond de Olympische Spelen op en ook deze kinderen vonden het allemaal maar wat mooi. Dus keken we veel samen en discussiërden veelal met de wat oudere kinderen over de sporten die getoond werden.

Er was een vrouw jarig geweest en na een eerder bezoek aan het weeshuis, had ze besloten voor alle kinderen eten en drinken te kopen. Met als kers op de taart ook nog een snoepzakje. Terwijl de kinderen stuiterde van energie, probeerde Sharie en ik de was op te halen. Maarja, kinderen en snoep. Het gaat hier meestal wel goed, ze delen veel, maar soms… Gelukkig sta je met zijn tweeën beter dan alleen en dus was het probleem snel opgelost.

De rest van de middag verliep rustig en zo rond vier uur keerde we huiswaarts waar Heleen op ons wachten. We hangde wat, luisterend naar muziek, voordat we roti gingen halen. Maandag is nou eenmaal roti dag en dat moet in stand gehouden worden. Na de roti kwamen al snel de kaarten op tafel en de nodige potjes werden in hoog tempo afgewerkt. Morgen staat er nog een allerlaatste activiteit op de planning (geen tour maar een zelf onderneming). Dus vroeg slapen om uitgerust wakker te worden. Tot morgen!

Een gedachte over “Suriname door mijn blauwe ogen #27

Plaats een reactie