Vandaag een dag zoals vele andere, maar toch weer anders. Want een dag in Suriname is nooit hetzelfde lijkt het wel. Zo ook deze niet. Tevens sla ik morgen een dagje over, want ik ga weer op tour. Waarheen blijft tot zondagochtend geheim! 

Vandaag had ik de kokkin beloofd nog wat eerder te komen dan normaal omdat we extra veel moesten klaarmaken. Mensen uit Nederland hadden bami en macaroni gedoneerd en extra veel kip. Dus dat moest allemaal klaar gemaakt worden voor het middag uur. Maar door de korte nachtjes de laatste dagen, was vroeg opstaan extreem moeilijk. Dus was ik er om half 10 in plaats van 9 uur.

IN EEN BLOEDHETE KEUKEN

Maar gelukkig, een meid uit het weeshuis was de kokkin ook al aan het helpen. Ik vroeg of ze graag wilde leren koken en dat wilde ze. Daarop bood ik aan dat ze wat vaker gewoon moet komen kijken en dat ik haar dan dingen leer. De rest van de ochtend stond in het teken van koken, koken en nog eens koken. Ohja, dat allemaal wel in een bloedhete keuken hé! Maar het is voor de kinderen, dat maakt het minder erg.

Vlieger van eerder is eindelijk afgemaakt door de kleine man van wie je zijn voeten rechts op de foto ziet. 

Net voor de mensen kwamen kijken hoe het eten klaar gemaakt was voor de kinderen, besloot ik een flesje water te scoren en gelijk door te lopen naar de school om de kinderen op te halen. Een nieuwe zuster liep mee om ook te leren waar de school is en hoe ze het beste kan lopen met ze. In de middag was het wachten op Sharie. Ze had eerst een city tour met Heleen vanuit de organisatie, maar die was al met twee uur uitgesteld. Maar uiteindelijk, het was net iets voor drie uur, was ze daar. Een zuster gaf haar de rondleiding en op de weg naar huis vertelde ik haar nog wat extra dingen.

DIE WERKT BIJ SOUPOSO

Thuis aangekomen was het nog even napraten en bijpraten of het hoe en wat bij Claudia A. Daarna wilde ik naar de winkel en Sharie slapen. Maar omdat we beide even naar de kamers gingen, gebeurde uiteindelijk het tegenovergestelde. Hoe? Geen idee, ik was denk ik toch te moe. Eenmaal wakker was Heleen ook weer thuis en we besloten richting Marcia te gaan die werkt bij Souposo. Een restaurant waar soepen centraal staan, maar volgens haar ook andere heerlijke gerechten werden geserveerd.

Eenmaal daar aangekomen, was de reactie op Marcia haar gezicht goud waard toen ze ons zag zitten. Ze wilde je al zo lang dat we langskwamen, maar het kwam er steeds niet van. Nu zaten we er onaangekondigd. Marcia had niet gelogen en toen Heleen op aanraden van Marcia een kersensapje nam en ik watermeloensap, was het tijd voor een heerlijk hoofdgerecht. Geen soep, want de honger was bij beide groot. Ik zelf had een triangel broodje uit de oven met Steak, heel veel groenten en zoete patat met de mooie naam Snesi Steak Sandwich. Heleen had rijst met groenten genomen, maar die naam houden jullie van mij te goed. Achteraf zaten we vol, maar namen we toch nog een toetje op aanraden van Marcia. Ik nam stoof fruit met ijs en Heleen pindakoeken. Met een volle buik en blije Marcia keerde we huiswaarts.

Je merkt weer Suriname en Nederland verweeft zijn met elkaar. Want in de taxi terug naar huis stond gewoon Guus Meeuwis op met Het is een nacht. Heerlijk en zo bekend zo ver van huis. Thuis werden al snel de kaarten er weer bijgepakt en nadat Heleen haar tas had ingepakt voor de tour van morgen kon het kaarten beginnen. Ik had mijn tas net voor vertrek naar Souposo al ingepakt trouwens, niet dat ik dit pas morgenochtend voor vertrek doe ofzo.

BRULLLLLLLLLLLL

Rond 23.00 was het laatste potje afgelopen en keerde we beide terug naar onze kamers. Onder het genot van een heerlijke zwarte thee schrijf ik deze blog waarna ik toch zeker wel mijn ogen gaat sluiten. Mijn tante Bianca vroeg nog om een tip over de aankomende tour, hier komt die dan: BRULLLLLLLLLLLL.

Tot overmorgen!