Drie dagen, verteld in één. Doordat ik samen met Heleen op tour was en daar geen wifi was, besloot ik alle drie de dagen samen te voegen tot een geheel. Waar we heen gingen? Galibi! 

Vrijdag 

Het is vroeg, half 7 wanneer de wekker gaat. We hebben gisteren al de taxi geregeld die ons om kwart voor acht zal ophalen. Maar na een douche en ontbijt, stond die er al om kwart over zeven. Altijd leuke verrassing. Veel te vroeg kwamen we bij Hotel Krasnopolsky aan waar we werden opgepikt. Pas een uur later, om half 9, verscheen de bus. Maar helaas waren we niet gelijk onderweg. Want een stel typische Nederlanders op vakantie (er komt later uitleg waarom typisch) waren veel te laat. Pas de laatste van het negen koppige gezelschap bood haar excuses aan. Maar goed, we zijn onderweg.

Na nog geen uurtje rijden was de eerste stop daar. Wat te vroeg, maar wel welkom omdat we zo vroeg gegeten hadden. De tweede en tevens laatste stop was indrukwekkend. Bij het monument voor de binnenlandse oorlog mochten we rondkijken.

We vervolgde onze weg naar Albina. Daar moesten we even wachten op de boot en daar profileerde de Adams Familie zich,de typische Nederlanders waar ik het eerder over had. Zeiken en zaniken over alles. Te warm, te lang wachten, geen informatie, noemt het maar op.
Ook op de boot was het raak, want men zat niet lekker, kreeg water in het gezicht en het duurde te lang. Zucht. Wat schaam ik me soms voor mede landgenoten. Eenmaal Galibi in zicht, was al het mopper vergeten en kwamen we letterlijk in een paradijs terecht. Prachtig zandstrand, palmbomen en oude vissersbootjes.

Eenmaal de kamers toegewezen gekregen en onze kleding uitgelegd over de twee lege bedden, begonnen we aan onze verslaving op ligbedden, kaarten. Dit hielden we vol tot we eindelijk konden middag eten, om vier uur in de middag. Het avondeten was niet laat daarna gevolgd door live entertainment van een plaatselijke band. Hierna begon onze reis naar het speciaalste moment: zeeschildpadden zien.

Helaas was het al einde van het seizoen en hadden we gehoord dat we zo’n 10% kans hadden ze te zien. Maar wij hadden geluk en na een lange zoektocht zagen we er maar liefst drie! Tevens was dit de eerste keer voor mij dat ik in Frans Guyana was, want dat lag letterlijk aan de overkant van het resort. Dit was dan ook de plek waar we zeeschildpadden konden zien. Wat een ervaring was dat en na de terugtocht met de boot naar het resort, was het tijd om te gaan slapen.

Zaterdag

De dag begon niet zo vroeg, want eigenlijk waren we pas rond 9 uur wakker. Het ontbijt was uitgebreid en heerlijk. De volgende activiteit was een wandeling door het dorp. Deze was erg leerzaam en mooi. Doordat het zaterdag was, was er ook wel wat meer leven in het dorp. Hierna hadden we wel even de tijd om rustig te gaan genieten en natuurlijk werd er in die tijdsspanne volop gekaart.

In de middag gingen we richting een zandbank voor de kust van Suriname. Helaas was dit ritje nogal heftig door de hoge golven en in het begin de regen. Eenmaal aangekomen was het genieten ook snel voorbij. Want de bootsman vertrouwde de aankomende storm niet en we moesten snel vertrekken. Dit had hij goed aangevoeld want al dekking zoekend onder een zeil, kwam het met bakken uit de hemel. Opnieuw was het de Adams Familie die zeikte en ik die toch wel genoot van het avontuur.

Na een heerlijke warme douche, pakte we de kaarten erbij. Het is toch anders kaarten dan thuis in Paramaribo. Want dit is kaarten met een prachtig uitzicht en decor. In de avond was er verder geen programma en we besloten vroeg te gaan slapen. Want we wilden graag de zon opkomst zien.

Zondag

De wekker gezet om kwart over zes, maar helaas bleek bewolking aan de horizon te liggen. Toch gingen we eruit om wat prachtige foto’s te maken en rustig bij te komen. Het was namelijk onze laatste dag en al om 9 uur in de morgen zouden we vertrekken richting Frans Guyana.

Op de boot zelf had ik mij na enige tijd voorop in de punt gesetteld. Heerlijk die plek. Niet alleen een mooi uitzicht, maar ook gewoon puur genieten van de zon, het water en de wind. Eenmaal in Frans Guyana aangekomen stond er bezoekje aan een voormalige gevangenis op het programma.

Tijdens deze wandeling door de gevangenis, probeerde ik mij telkens terug te wanen in de tijd. Mede door onze super gids Patrick, die ons alles wist te vertellen, lukte dat. Het blijft indrukwekkend en tegelijkertijd afschuwelijk te zien hoe gevangen vroeger erbij zaten of lagen.

Na nog een kleine wandeling door het dorp, voerde we terug naar Suriname. Daar stond de bus al klaar met een chauffeur die ik niet snel zal vergeten. Deze jongen knul reed vanaf het begin al raar en dat viel niet alleen mij op. Door oplettendheid verkwamen we een ongeluk want deze jongen vocht tegen ze slaap. Na veel protesten werd de bus aan de kant gezet en de jongen flink aangepakt door de gids. We vervolgde onze weg en kwamen veilig in Paramaribo aan.

Eenmaal thuis waren we gesloopt en besloot ik te Skypen met huis om aan te geven dat ik weer thuis was. Helaas was de verbinding niet heel goed waardoor het bij kort Skypen bleef. Samen met Heleen haalde ik wat boodschappen in huis, aten we makkelijk (lees brood) en werd er nog flink gekaart. Uiteindelijk zit dit fantastische weekend erop en kan ik niet wachten om morgen weer bij de Kids te zijn. Maar aan de andere kant is het weer aftellen naar de andere tour die vrijdag begint. Maar voor nu, slaap lekker!