Betijds uit de veren, opnieuw. Maar dan toch opnieuw in slaap vallen. Het overkwam mij. Maar gelukkig liep de rest van de dag wel heerlijk. Wat er zoal gebeurde, je leest het hieronder. 

Betijds op dus… Ja… Niet gelukt zeg maar. Laten we dat deel maar snel overslaan want het ging nogal moeilijk. Oorzaak, ruim een uur wakker vannacht door een stroomstoring, irritante mug en alarm van het huis dat blijkbaar alleen ik hoorde. Maar goed. Waarom ik dan zo betijds op moest? Om tours te regelen uiteraard! Gisteren konden jullie ook al lezen dat er concrete plannen waren, maar nu zijn ze definitief. Zo ga ik komend weekend met Heleen 3 dagen weg (vrijdag tot en met zondag) en weekend erop gaan we vrijdag en zaterdag weg. Dat gaat inhouden dat er die dagen geen dagblogs online komen, maar ik ga proberen gedachten blogs die dagen online te zetten. Een wat werk van te voren, maar ik wil jullie blijven verwennen met verhalen uit Suriname.

KLINKT INGEWIKKELD, PROEFDE HEERLIJK

Nadat we de tours geboekt hadden, beklonken we dat maar weer eens in ‘T Vat. Helaas hadden ze geen verse mango’s en aarbeien dus werd het een ice cream passievrucht smoothie. Klinkt ingewikkeld, proefde heerlijk. Daarna was het tijd voor mij om naar de kinderen toe te gaan.

Het was rustig toen ik binnen kwam, heel rustig. Dat had mede te maken dat de kinderen die na de zomer naar school gaan, deze week hun kennismakings week hebben op school. En dat zijn er nogal wat. Een klein groepje zat tv te kijken en de andere lagen te slapen. Hierdoor was het eerste uur wat aan de saaie kant, maar toen ik eenmaal de kinderen lopend van school ging halen, begon de dag pas echt. Bij mij terugkomst waren ook de slaap koppen wakker, waaronder de grote kleine man. Al was hij nog niet lang wakker, want eenmaal opgetild viel die gelijk weer in slaap.

HET IS EEN PRINCIPE KWESTIE

Ik moet van de zusters altijd wat eten tussen de middag. Maar ik heb ze wel verteld en er doorheen gekregen dat ik pas eet als elk kinderbord goed gevuld is. Dan nog is er vaak genoeg over om een groot gezin van te voeden, maar het is een principe kwestie. Na het eten sloot ik mij aan bij de kinderen die nascholing hadden. Ik heb al menig keer over de schouder meegekeken maar wilde er nu eens bij zitten. De juf had er geen problemen mee, en zo keek ik stil zwijgend mee. Het niveau, tja, ligt nu eenmaal niet hoog waardoor de ontwikkeling veelal achter blijft bij de leeftijd. Maar ik ben hier niet als wereldverbeteraar, dus er wat aan doen gaat simpel niet. Enkel helpen op het niveau is wat ik kan.

vlieger gemaakt door een van de kinderen 

Ik besluit aan het eind van de middag naar huis te gaan. Eenmaal thuis smste ik Heleen dat ze gewoon roti kon meenemen omdat ik thuis was, maar die bleek zelf ook al thuis te zijn. Niet helemaal lekker. Daarop besloot ik niet veel later zelf de roti te gaan halen voor ons. En dat je soms naar een vrouw moet luisteren, werd weer bewezen. Of ik een paraplu mee wilde vanwege de dreigende lucht. Ach wel nee, meneer Bobby is eigenwijs en denkt het wel te redden. De heenweg ja, de terugweg kwam ik als een bezopen kat thuis. Snel kleedde ik mij om en hing het natte spul aan de waslijn.

Na het eten maakte we de rekening van de tours in orde en begonnen aan een van de vele potjes pesten. We raken aan elkaar gewaagd, want wie nou de uiteindelijke winnaar van de avond was? Geen idee. Maar er was plezier en dat is toch het belangrijkste. Morgenochtend niet zo vroeg op, maar ik moet wel voor ik naar het weeshuis ga iets regelen voor in de avond. Wat? Zoals gewend vertel ik dat morgen weer. Tot morgen.