Het is maandag, het weekend voorbij gevlogen. Deze maandag staat in het teken van dingen regelen en weer bij de kinderen langs gaan.  Maar er gebeurde meer.

Ik schrik wakker, denkend dat ik mij heb verslapen. Het is de eerste keer dat het zo aanvoelt. Gelukkig is het pas half 8. Ik blijf bewust nog een half uurtje liggen om van de schrik bij te komen. Dan is het tijd om te douchen en ontbijten, waarna ik om half 10 de taxi bestel naar mijn eerste afspraak, Blue Frog Travel.

WE HADDEN TOCH GEEN AFSPRAAK?

Ik wandel het kantoor binnen en zie de verbazing op het gezicht van mijn aanspreekpunt hier Sasha. ‘Hoi Bobby, is er wat? We hadden toch geen afspraak staan?’ Haar verbazing valt weg wanneer ik vertel dat ik enkel langskom om even wat uit te printen.

Opnieuw de taxi in voor de volgende bestemming, het ministerie van  Openbare Werken en Verkeer, samen met mijn uitgeprinte vliegticket voor de terugweg. Eenmaal binnen is het overvol en ik zoek naar het einde van de rij. Ik zie hem niet en voeg me slinks ergens tussen, niemand die er wat van zegt. Ik ben hier om mijn 30 dagen stempel die ik bij binnenkomst heb gekregen, te verlengen. Na ruim een uur zie ik weer normaal daglicht en heb ik weer een stempel in mijn paspoort erbij. Maar jongens wat gaat het hier soms sloom, blijft wennen.

Voor de enalaatste keer de taxi vandaag in en wel opweg naar het weeshuis. Ik ben wat later, maar hier in Suriname is een horloge niet van belang. De chauffeur is al weg om de kinderen op te halen waar ik wel van baal, want dat zijn de leukste ritjes. Toch verneem ik snel dat hij niet alleen is maar met mede vrijwilliger bij Clauia A,  Elija. De jongste telg van het weeshuis komt bij mijn binnenkomst gelijk op me afgerend en laat me niet meer los tot die aan tafel moet. We kijken samen Tom en Jerry en spelen ritme spelletjes. Ik eerst een ritme, hij moet het nadoen. Zijn ogen stralen, die van mij ook.

De chauffeur is terug met Elija en de kinderen. Ze hebben eten gekregen van een vriend van de stichting vanwege zijn verjaardag. Nog voordat ze beginnen met eten besluiten de chauffeur, Elija en ik om nog een rondje te rijden. Een zuster moet van de ene kant van de stad naar de andere kant. We rijden door districten van de stad die ik nog niet ken en ik kijk mijn ogen uit.

Eenmaal terug is het speelkwartier, of uur, of hoe lang het ook mag zijn, begonnen en Elija en ik ontfermen ons nu even over de jongens. Als losgeslagen honden gaan ze tekeer, maar wel met de nodige plezier. De kleine man van daarnet weet het niet zo goed. Bij Elija zitten of bij mij. Hij wisselt regelmatig en een andere neemt steeds wel zijn plek in als die opstapt. Terwijl de naschoolse scholing begint heb ik tijd om met Elija te praten over de kinderen. Want de zusters laten niet veel los over de kinderen. Elija is al bijna 6 maanden hier en weet veel van ze. Zo kom ik erachter wie ‘besmet’ is en wat bepaalde kinderen hebben gedaan de afgelopen tijd. De nodige achtergrondinformatie is fijn, want die ontbrak nogal.

HET IS PAS 19.00

Rond een uur of vier stap ik voor de laatste keer vandaag de taxi in, opweg naar huis. Marcia heeft besloten te gaan koken voor ons alle en brengt gehoor aan de vraag naar groenten, verse. Ze maakt nasi met allerlei soorten groenten en het smaakt verrukkelijk. Na het eten heeft iedereen het gevoel dat het al veel later is, maar het is pas 19.00. Heleen besluit haar backpack in te pakken voor haar 4 daagse jungle tour die morgen start terwijl Marcia en ik rustig nagenieten van het eten. De stilte in huis zorgt ervoor dat de nachtwezens hun klanken kunnen tonen, wat is het toch genieten.

Uiteraard moet er nog een keer worden gekaart voor Heleen morgen vroeg naar de jungle gaat. Het onmogelijke gebeurd, na 3 spellen op rij kansloos verloren te hebben vanavond, pak ik eindelijk eens de winst. Maar dichtbij het niveau van Heleen zit ik voorlopig nog niet, laten we het geluk noemen. Allemaal besluiten we het vroeg voor gezien te houden, maar slaap is er bij mij niet. Ik kijk drie aflevering van The Blacklist via Netflix op mijn telefoon waarna ik besluit nog even te genieten van het nachtconcert. Dan worden mijn ogen zwaar en ga ook ik slapen. Morgen weer een nieuwe dag.