Een dag met ontzettend veel prikkels, ja, zo wil ik deze dag wel omschrijven. Een dag waarop je ogen open gaan, zien dat wat wij hebben in Nederland niet zo normaal is als we denken. Je weet het wel, maar je voelt het pas als je er bent. 

Om elf uur had ik afgesproken bij het weeshuis Claudia A. Een taxi bracht mij onder het genot van een goed gesprek naar het weeshuis. Eenmaal daar aangekomen waren er nog veel kinderen niet. Ze zaten nog op school en over een uurtje mag ik ze ophalen met de chauffeur.

IK MERK DAT ACHTER EEN MASKER EEN FRISSE JONGEN ZIT

Ik word gewezen op een jongen in een Fenerbahce shirt: ‘hij heeft komende week belangrijke toetsen op school’, zegt de hoofd zuster. ‘Zal jij hem willen helpen met zijn zware punten?’ Ik stap op de jongen af en begin niet gelijk over zijn schoolwerk, maar over het voetbal. Ik merk dat achter een masker een frisse jongen zit die heel blij is dat nu niet eens de kleintjes de aandacht krijgen. Na een goed gesprek, ook uiteindelijk over school, pakken we zijn spullen erbij en gaan we aan de slag met rekenen. Het is voor mij wel even geleden, dus snel inkomen lukte niet. Maar de band was er tussen ons. Beide wel willen leren, maar snel afgeleid.

Ik geef hem wat tips over hoe hij het leren het beste kan aanpakken als het alweer tijd is om de kinderen op te halen. Samen met de chauffeur rijden we rond. ‘Ik zal nu even laten zien wat de bedoeling is, maar maandag mag jij het doen’. Als we even een drinkpauze nemen omdat we anders te vroeg bij de volgende school zijn, vertelt hij mij dat die blij is dat er eindelijk weer een jongen is. ‘Ik wil graag samen met jou de jongens in het weeshuis gaan ondersteunen. Deze krijgen vaak te weinig aandacht, vooral op school gebied. Vind je dat wat?’ Uiteraard zie ik daar een mooie uitdaging in.

NIET AAN DE REKKEN BUITEN, MAAR AAN MIJ

We maken ons rondje (lees ruim een uur later) af als ik in het weeshuis de verrassing van de vakantie mee maak. Super veel kinderen, vooral de jongens, beginnen met klimmen en klauteren. Niet aan de rekken buiten, maar aan mij. Wanneer de een op mijn arm zit, wil de andere gelijk weer. Bijna verlies ik mijn evenwicht, maar de keuze voor stevige schoenen pakt goed uit en ik herstel. Maar ze blijven maar komen, ik geniet intens van dit onthaal want ik weet dat het ook anders kan zijn.

Dan is het tijd om wat nader kennis te maken met de zusters, de vaste vrouwen die het weeshuis draaiende houden. Ik hurk naast een dame op leeftijd en vraag haar naar haar rol. ‘Ik ben al op leeftijd waardoor ik niet veel meer doe. Maar ik probeer zeker nog wel schoon te maken en dat soort kleine dingen. Het houd mij weg van thuis zitten haha’. Ik lach en ze vraagt naar mij verhaal. Ik vertel haar alles en het enige wat ze daarop zei, kwam echt uit haar hart: ‘God zegent jou, God zegent jou echt waar’. Op dat moment, ja, bijna onbeschrijfelijk dat gevoel.

Na de lunch is het bedtijd en tijd voor mij om huiswaarts te keren. Ik heb veel gezien, veel prikkels binnen gekregen en die moet ik thuis even verwerken voor ik echt wat kan. Door een hoosbui van heb ik jou daar loop ik nog even langs een supermarkt voor wat drinken, waarna ik na een lange busreis huiswaarts keer.

MET IEMAND PRATEN DIE HETZELFDE DOET BLIJKT DE BESTE REMEDIE

Thuis gekomen heb ik mijn verhaal aan Heleen vertelt, wat echt wel opluchting gaf. Van me afschrijven is fijn, maar met iemand praten die hetzelfde doet blijkt de beste remedie. We besluiten dat we geen zin hebben om thuis te eten, dus kleden we onszelf om en ‘T Vat zou ons doel zijn. Helaas, het is hier tropisch en het weer onvoorspelbaar. Ruim een uur zitten we te wachten waarna het eindelijk redelijk droog is.

Thuis hadden we al gekeken wat op het menu stond en dus was de bestelling snel gemaakt. Voor Heleen een groot stuk kip met patat en voor mij een dubbele hamburger met patat. Maar zo’n avond is niet compleet zonder een heerlijke cocktail. Dus ook die hebben we er bij genomen als achterafje.

Eenmaal thuis gekomen, wilde we toch nog wel een kaartspel doen. Helaas, ik verloor weer eens met zenuwen van Heleen. Het blijft bij een spel want we zijn beide moe. Morgen is het weekend en ook al zijn er al plannen, toch zal ik die nog niet uit te doeken doen voor jullie. Tot de volgende blog!

P.S. Ik zal tijdens al mijn blogs, geen namen noemen van kinderen of begeleiders. Dat uit privacy overwegingen.