Als ik mijn vertrekdag in maar een paar woorden mag samenvatten, komt het neer op: zenuwen, olie, vertraging, verveling, wow en spin. Hoezo deze woorden? Dat lees je hieronder. 

Gezonde zenuwen

De ochtend begon niet zoals gepland, maar toch voorspoedig. Saartje uitlaten, dat was mijn taak want ik moet haar nu zes weken missen. Helaas was mijn moeder mij voor en had ze door de zenuwen er niet meer aan gedacht. Na een lekker ontbijt gekocht te hebben bij de lidl, die er nauwelijks in ging door oplopende zenuwen, was het vertrek daar. Saar nog een knuffel en kusje en gaan, op naar Schiphol.

Daar was een drukste van je welste, maar toch had ik spoedig mijn tas ingecheckt. 15,7 kilo was die, precies zoals ik al dacht. Andere dachten wel eens dat ik over de 23 heen kon zitten, maar nee hoor. Heeft het sjouwen met aardappelen op mijn werk toch nog ergens nut voor. Na een afscheid met een vreugde traan, was de weg vrij om te boarden.

MENEER ZAT GOED, IK EEN HERNIA RIJKER

Het vliegtuig was iets te laat, maar het boarden verliep desondanks soepel. Tot we wel heel lang bleven staan. Niet omdat iemand te laat was, nee, de olieslang was gesprongen en er lag olie op het wegdek. Door de schoonmaakwerkzaamheden konden koffers en tassen niet worden geladen wat resulteerde in anderhalf uur vertraging.

Het opstijgen en dalen blijft mij een kick geven, maar 8.5u lang oceaan onder de begint heel snel te vervelen. Daar kwam een ergenis van vele reizigers bij toen de meneer in het midden de armleuning claimden. Meneer zat goed, ik een hernia rijker. Met wat slaap, een film en wat games vlogen de 8.5 uur uiteindelijk voorbij en mijn voeten raakten Surinaamse grond aan.

NO SPAN

Ohja, had ik al verteld dat 10 min voor boarden mijn accomodatie was veranderd? Nee, nou bij deze. Gelukkig belde Yvette van Activity International zelf op om te vertellen en door de vertraging had ik tijd om me in de nieuwe omgeving te verdiepen.

Maar terug naar het vliegveld van Suriname, waar ze no span heel letterlijk nemen. Het duurde en het duurde maar gelukkig stond mijn vervoer rustig op mij te wachten. Helaas reden we in het donker terug maar jongens, ik dacht dat ze alleen in Tunesië als achterlijke rondrijden. Heb ik dat even mis.

EEN  HELE  DIKKE ZWARTE, LANGPOTIGE  SPIN

Eenmaal veilig bij mijn nieuwe accommodatie aangekomen kreeg ik een rondleiding en ontmoeten ik al snel twee huisgenoten.

Maar de grootste, letterlijk, verrassing zat voor mij klaar in de douche. Want terwijl ik niets vermoedend de reis van mij afspoelde, kroop er een hele dikke zwarte, langpotige spin omhoog vanuit het doucheputje. Gelukkig bleef dat kreng op zijn plaats en hoefde ik niet te vluchten. Maar gewaarschuwd ben ik gelijk.

Dat was dag één en tevens mijn eerste update hier op mijn tijdelijk omgetoverde blog Suriname door mijn blauwe ogen. Wanneer de volgende update is? Tijd zal het leren.