Een mooie zonsondergang tijdens een wandeling met de hond kan je op ideeën brengen. Een bezoekje aan de Haarijnse Plas nabij mijn huis zou de volgende avond gaan gebeuren. Deze avond was vanavond. Aangekomen op de locatie veranderd mijn gehele gemoedstoestand en keer ik helemaal terug op aarde.

Een race tegen de zon. Hij zou toch om 22.03 ondergaan? Deze lijkt wel meer last te hebben van de zwaartekracht dan een oude oma, jullie begrijpen wel wat ik bedoel. Gelukkig fietst mijn fiets het asfalt onder me door en voor ik het weet ben ik er.

KLIK!

De pier waar ik zo graag zit, is bezet. Andere hadden blijkbaar hetzelfde idee, geef ze eens ongelijk. Ik wandel stapvoets door het gras, opzoek naar nog meer mooie plaatjes.

KLIK!

Wat ligt daar nou in het gras? Een kinderschoentje? Geel, met knoopjes en diamantjes aan de zijkant. Ik zoek naar een goede manier om hem, samen met de ondergaande zon in beeld te krijgen.

KLIK!

Die pier, hij blijft me roepen, er moet een foto van gemaakt worden. Maar die jongens? Zal ik vragen of er snel een foto mag maken? Of van hun silhouetten met de zon in mijn lens? Ik besluit het niet te vragen en maak gewoon de foto.

KLIK!

De zon zakt steeds verder. Ik besluit wat terug te lopen naar waar mijn fiets staat. Een plekje in het gras, geen rotzooi, geen uitwerpselen, ik ga er zitten. Ik doe mijn oordopjes in en Marco Borsato is de artiest die mij toe zingt. Eerst ‘Het Water’, dan ‘Opa’ en tot slot ‘De Waterkant’. Genieten, tot rust komen en nog een foto.

KLIK!

Ik sta op, nog steeds zingt Marco Borsato terwijl ik richting mijn fiets loop. Iets zegt dat ik nog een laatste keer over het water moet kijken. Een draai, toestel in mijn hand en nog een foto.

KLIK!

Een half uurtje, meer langer duurde mijn bezoek vandaag niet. Of ik langer daar kan genieten van zo’n zonsondergang? Ja, absoluut! Er komen nog vele zomerse dagen aan, een nieuw bezoekje kan nooit lang duren.

Genoten, dat is het woord dat centraal staat deze avond.