“Je bent een held.” “Wat heb je goed gehandeld.” “Knap dat je zo rustig bent gebleven.” Het zijn enkele zinnetjes die ik tot mij gesproken kreeg. Onterecht, ik heb niks anders gedaan dat ieder zou doen in zo’n situatie. De situatie? Ik zou hem kort omschrijven.

Mijn zusje en ik zouden gaan voetballen bij de plaatselijke voetbalvereniging. “Ben je al wakker?” vroeg ze mij rond een uur of 11. Dat was ik en ik vertelde haar dat ik me ging aankleden. Beneden aangekomen maakte ik een ontbijt klaar en mijn zusje sloot zich bij mij aan om ook te ontbijten. Al zittend op de stoelen in de keuken, ons broodje te nuttigen, begon ze te trillen en te shaken. Ze viel, raakte de vaatwasser en hapte naar adem. Geschrokken heb ik haar gelijk in een stabiele houding gelegd waarna ik mijn ouders erbij heb geroepen. De aanval duurde zeker een minuut. Na twee tot drie minuten was ze weer bij bewustzijn. Zowel de politie als de ambulances, gebeld door mijn moeder, waren ondertussen ook aanwezig.

Ze moest naar het ziekenhuis voor verder onderzoek maar al snel kwam de conclusie: Een epileptische aanval. Nog nooit heb ik dit meegemaakt en ik heb enkel naar mijn instinct gehandeld. Een stabiele houding, ooit eens geleerd en nu toegepast. Dan hulp roepen waarna er verdere actie ondernomen kan worden. Maar ben ik hierdoor een held? Nee! Ik heb niks anders gedaan dan moest; gehandeld vanuit instinct en opgepikte kennis en het belangrijkste, rustig blijven.

De held van dit alles, mijn zusje zelf. Die vanuit het ziekenhuisbed alweer grapjes maakt en laat zien een taaie te zijn. Trots op haar hoe zij dit alles heeft weten te verwerken, dat is wat ik ben. Ik ben geen held, dat is zij.

Lief zusje, ik ben super trots op je en weet dat ik er altijd voor je ben. Dat potje voetballen samen gaan we dubbel en dwars samen inhalen, wees daar maar niet bang voor.