Ja daar is weer een blog post. Dit keer vanuit Egypte. Wij verblijven in Hurghada in het Sindbad Club Hotel. Een heerlijke zonvakantie in december! Het wordt een eenmalige blogpost omdat we al op onze tweede dag op trip zijn geweest naar Luxor. Waar we onder andere naar de Karnak Tempel en de Vallei der Koningen zijn geweest. Lees snel verder om deze dag mee te beleven.

De wekker gaat. Half vier, in de nacht. Na een onrustige nacht met een medisch voorval in de gang waar onze kamer aan zit is wakker worden moeilijk. Toch ben ik er snel uit, want ik heb zin in vandaag! Om 04:20 worden we opgehaald voor onze trip naar Luxor. We verzorgen ons, pakken de dagtas in en gaan richting de lobby. Daar, bij de receptie, staat een ontbijt tasje voor ons klaar. Die hebben wij gisteren aangevraagd omdat we ruim voor de openingstijd van het ontbijt al weg zijn. In het tasje zit onder andere een plak cake, danisch pastry, gekookt ei, stuk fruit en nog meer lekkers. Ook krijgen we nog een klein flesje water mee. Dan is het wachten tot het busje voor komt rijden. Om 04:15 is die er al en we stappen als eerste in. Gevolgd door een gezin uit Finland die ook bij ons in het hotel verblijft.

De tourgids Mena, een Egyptische man die zeer goed Engels spreekt, vertelt ons dat we naar nog twee resorts moeten. Bij de eerste komen er zeker zes man nog bij en bij de laatste nog twee. Het leuke aan Egypte in december bezoeken is dat er overal kerstverlichting te zien in. Prachtige licht kunstwerken met een kerst thema sieren de straten van Hurghada in deze nog donkere vroege ochtend. Dan vertelt Mena ons dat we eerst naar Port Safaga gaan. Daar is een grote verzamelplaats voor alle tour bussen richting Luxor. Als iedereen daar is, dan wordt er pas in een groot convooi vertrokken. We moeten best een groot deel van de weg naar Luxor door de woestijn heen rijden, dus ik vermoed dat zo’n convooi wordt opgebouwd uit veiligheid. Ook wordt ons verteld dat halverwege de weg naar Luxor nog wordt gestopt voor een sanitaire stop en om de benen even te strekken.

Eenmaal in Port Safaga aangekomen is goed te zien hoe groot het convooi wel niet wordt. Het stikt hier letterlijk van de busje maar ook grote bussen. Na ruim een half uur stil staan is het dan eindelijk tijd om op pad te gaan naar Luxor. Met de zon die net op is gekomen wordt eindelijk zichtbaar hoe mooi de omgeving hier is. Aan de horizon zijn hoge bergen te zien en degene die mij goed kennen weten dat ik gek ben op zulke uitzichten. We kruipen de stad uit en eenmaal voorbij een checkpoint rijden we de woestijn in. Niet een woestijn zoals je die kent uit films, maar meer eentje met hoge bergen gevormd uit zand en steen. Ik ben aardig moe en met een podcast aan val ik dan ook even in slaap. Joyce zit bij het raam en is meer aan het slapen geweest dan wakker. De zon komt steeds meer tevoorschijn en zodra ik wakker ben maak ik wat mooie foto’s vanuit de bus. Na een tijdje komen we aan bij een soort truckersstop. We mogen het busje uit om naar de wc te gaan, te eten en als je wilt wat shoppen. Al is het niet handig om hier te shoppen vertelt Mena ons. Er komen niet veel mensen, dus de prijzen zijn niet eerlijk ten opzichte van de prijzen in Luxor en Hurghada.

Als we bij de eerste stop zijn aangekomen lopen we direct naar de wc voor Joyce. Ik blijf wachten maar wordt direct door drie verkopers aangesproken of ik een sjaal, zonnebrillen, souvenirs en nog veel meer wil kopen. Met de woorden van Mena in het achterhoofd zwicht ik niet. Ik heb nog wel een zonnebril nodig (vergeten in te pakken. Oops), maar een pet helpt vandaag tegen de zon. We eten uit ons ontbijt tasje en komen nog een veel te lieve straathond tegen. Deze krijgt uiteindelijk van mensen uit onze bus nog wat te eten, maar is te schuchter om het direct op te pakken. Zodra iedereen ver genoeg weg is, wordt het snel naar binnen gewerkt. Wanneer we haar wat aandacht geven, zien we een kleine kwispel met het staartje wat diep tussen de benen hangt. Konden we deze ook maar een gouden mandje geven, dan wel niet bij iemand anders in Nederland, maar helaas is dat simpel weg gewoon geen beginnen aan. Het is tijd om de weg te vervolgen. Mena geeft aan dat we ongeveer nog een uur door de woestijn zullen rijden en daarna aankomen aan de oever van de Nijl.

De woestijn snelweg is heerlijk, maar eenmaal aangekomen bij de Nijl vallei worden de wegen echt om te huilen. Ze zijn slecht en ook nog een vol met drempels waar zelfs een monster truck nog moeite mee heeft. Hierdoor duurt dit stuk ook nog eens veel langer dan Google maps aangeeft. Eenmaal aangekomen in Luxor beschouwen we vanuit de bus de Sphinx boulevard. Meer dan duizend kleine sphinx beelden die van de de tempel van Karnak naar de tempel van Luxor loopt. Een boulevard van ruim drie kilometer. Helaas is het gros van de beelden niet meer in originele staat. Mena verteld dat in het verleden de Nijl regelmatig overstroomde. Klei en modder dat overbleef heeft grote delen van Luxor meters verhoogd. Hierdoor zijn in vele latere jaren er zelfs huizen gebouwd op de tempels en de boulevard. Niet zo enorm lang geleden is pas ontdekt dat een groot deel verborgen was onder de grond en deze is daarna vakkundig weer blootgesteld.

Aangekomen bij de tempel van Karnok smeer ik mijzelf nog even in met zonnebrandcrème en dan lopen we richting het bezoekerscentrum. Uiteraard komen er allemaal verkopers op ons af. Maar een mens blijft leren en ik heb geleerd dat ik toch echt niet bij de politie werk (Tunesië herinneringen). Ik blijf rustig en wijs ze vriendelijk af. Binnen zien we een maquette van hoe het complex, waar de tempel zich begeeft, er ooit uit zag. We krijgen tevens ook te horen dat de tempel maar liefst vijf verschillende ingangen heeft. Op het eerste oog niet zo bijzonder, maar wel als je beseft dat die ingangen achter elkaar zijn gebouwd. Elke nieuwe koning, na de dood van de vorige, wilde zijn eigen ingang hebben voor de tempel. Dus werdt die met eigen inrichting gebouwd voor de vorige ingang. Mena leidt ons rond en vertelt echt zoveel informatie. Tegelijkertijd kijken we rond, nemen we foto’s en vragen Joyce en ik ons af hoe dit toch zo gebouwd heeft kunnen worden. Nadat Mena klaar is krijgen we nog een half uur de tijd om zelf rond te lopen. Dat half uur begon heel interessant. Want een schoolklas had ons in de smiezen en zo moesten Joyce en ik ineens met hun op de foto. Geweldig om mee te maken en leuk om ze op zo’n makkelijke manier toch heel blij te maken. We lopen lekker rond door de tempel en onze monden blijven maar open vallen van verbazing. Eenmaal terug bij de bus is het tijd om richting het Iberotel hotel in Luxor te gaan voor de lunch.

Maar voor we aan tafel gaan moeten we nog even pinnen. Want de gids heeft wat leuks bedacht maar daarvoor is wel contant geld nodig. Je naam in hiërogliefen op een zilvere hanger met een ketting erbij. Wij zijn beide enthousiast en kiezen allebei ons favoriete design uit. Na ons bezoek aan de Vallei van de Koningen krijgen we dan ons handgemaakte hanger met ketting. Dan is het toch echt tijd voor de lunch. Een lopend buffet staat voor ons klaar en na een hoofdgerecht bord is het natuurlijk ook nog tijd voor een toetjesbord. En dit allemaal aan de oever van de Nijl. Wat we niet wisten van te voren, is dat de tour nog een onderdeel in zich had. Want direct na het eten maken we een kort tochtje over de Nijl. Heerlijk als genieter van boottochten. Aan de oever aangekomen worden we alvast gewaarschuwd door Mena dat er weer veel verkopers zijn. Tip: nee dankjewel roepen en snel de bus in.

De volgende korte stop die gemaakt wordt is om foto’s te maken van de kolossen van Memnon. Drie enorme Egyptische standbeelden, de enige overblijfselen van de oude tempel van koning Amenhotep III. Daarna lijken we eindelijk naar het hoogtepunt te gaan van de tour, de Vallei der Koningen, maar toch is er nog iets anders geregeld. We bezoeken een familie die met stenen uit de naastgelegen bergen prachtige beelden maakt. Na een ‘showtje’ waarbij ik nog net geen plaatsvervangende schaamte had, mogen we in de winkel kijken. We hebben iets op het oog, maar voordat de prijs überhaupt genoemd wordt worden we haast gedwongen om nog wat te kopen voor meer korting. We zijn er beide snel klaar mee en dan ineens komt toch de prijs naar boven. Veel te duur en in alles voelt het als oplichting. We houden voet bij stuk en ineens gaat de prijs door de helft. Eigenlijk gewoon geïrriteerd door de manier van verkopen besluiten we helemaal af te zien van een aankoop hier. De verkoper loop mopperend weg en lijkt ons van alles toe te roepen, maar natuurlijk wel in het Arabisch. Als we wachten op de rest wilt hij ons toch nog spreken. We slaan ze aanbod af om nogmaals de helft van zijn laatste bod te moeten betalen. Weer loopt die pissig weg maar komt toch nog net voor we weg gaan weer terug. Dit keer met drie kleine beeldjes van de Egyptische kever die staan voor geluk. Hij vond toch al dat Nederlanders stonden voor ‘kijken, kijken, niet kopen’ en dus sla ik dit aanbod niet af. Wij voelen ons uiteindelijk de grote winnaar van de middag.

Dan is het eindelijk tijd voor de Vallei der Koningen. We zijn er zo, maar voordat we bij de toegangspoorten zijn moeten we eerst nog langs een straat met verkopers die als hongerige hyenas op ons afkomen. Binnen vertelt Mena dat diegene die ook de tombes van Toetanchamon en Ramses V/VI willen bezoeken nog even de extra kaartjes moeten kopen. Met de ticket van de tour kan je drie tombes bezoeken. Wij hadden al besloten dat we dit gingen doen en wat hebben we daar totaal geen spijt van gehad. Maar daarover straks meer. We mogen instappen in verlengde golfkarren en binnen een minuut zijn we aangekomen in de Vallei der Koningen. We bezoeken eerst met de hele groep een tombe en echt, dit is gewoon onbeschrijfelijk. Hoe men dit heeft kunnen maken ver voor Christus is niet voor te stellen. Gangen perfect vierkant uitgehakt uit de lijmstenen grond, vol gekarft met hiërogliefen, een sacrograaf zo groot en massief. We lopen met open mond rond en maken massaal foto’s. Toch probeer ik ook regelmatig uit mijn telefoon te komen en stil te staan bij wat ik met mijn eigen ogen zie. Eenmaal buiten legt de gids uit welke twee andere tombes we mogen bezoeken en voor ons als extra tickethouders wordt verteld waar wij moeten zijn. Wij beginnen met Toetanchamon en wat we daar aantreffen is ongekend. In een glazen kist ligt hij daar, het gemummiefieseerde lichaam van de jongste koning van het Egyptische rijk. Alleen het hoofd en de voeten zijn zichtbaar waar de rest onder een wit laken ligt. Het is onvoorstelbaar om oog in oog te staan met een lichaam dat meerdere duizenden jaren oud is. Ook zijn sacrograaf is zichtbaar met prachtige hiërogliefen en tekeningen. We vervolgen onze weg naar de tempel van Ramses V en VI waar we dus ook extra voor hebben betaald. Dit is een gecombineerde tombe omdat de zoon van Ramses V besloot dat zijn tombe in het verlengde van die van zijn vader gemaakt moest worden. Beneden aangekomen zien we daar een sacrograaf die we nog niet eerder hebben gezien. De vorige waren beide vierkanten blokken. Deze daarentegen is ook wel gemaakt uit steen maar dan wel in de vorm van het lichaam met een karakteristiek Egyptisch masker er boven op. Tot slot bezoeken we de andere twee tombes die bij de tour zijn inbegrepen. Elke tombe geeft zo’n apart gevoel af en ik had het echt niet erg gevonden om nog véél meer tombes te bezoeken. Helaas is het toch echt tijd geworden om weer terug te gaan naar huis, naar ons hotel in Hurghada.

Maar er ontbreekt nog iets, we zouden nog iets krijgen waar we eerder keuzes voor hadden gemaakt en wat al betaald was. Het zijn de kettingen met onze namen in hiërogliefen. Net als we de weg uitrijden bij de Vallei der Koningen vandaan komt de meneer die de kettingen heeft gemaakt ze afgeven. Ze zijn super mooi geworden! Dan begint toch echt de lange rit naar huis toe. Eerst weer over die verschrikkelijke weg in de Nijl vallei, gevolgd door de relaxte maar super lange woestijn weg. We stoppen nog een keer bij dezelfde stop als vanmorgen. Daar halen wij beide nog een witte magnum, beide een zak chips en delen een liter fles cola zero. Dit omdat we te laat terug zijn in het hotel voor het avondeten. Na nog een lange rit, twee andere hotels aandoen is daar dan eindelijk ons hotel. Het is ondertussen 21:20 als we onze kamer in stappen. We praten nog wat na, spoelen de dag van ons af en sluiten deze waanzinnige dag dan definitief af.

Dit was hem dan. De enige blog uit Egypte. Of toch niet? Als we echt nog iets speciaals gaan doen zou er zomaar nog een kunnen komen. Maar er staat eigenlijk alleen nog maar relaxen op het programma dus verwacht er maar geen meer vanuit hier. Dank voor het lezen en tot de volgende!