Na de rustdag van gisteren ben ook ik er weer op uit gegaan vandaag met Joyce en de groep waarmee wij de beste klik hebben. Vooral voor Joyce was het iets om niet snel te vergeten en ik heb een lekkere mannenochtend gehad.

Vandaag om 08:45 gingen wij richting de ontbijtzaal. Ik ontbijt thuis nooit, nu eet ik zo’n 10 kippenworstjes, twee kleine bruine bolletjes, twee geroosterde broodjes en twee ommeleten met twee eieren per stuk op. En dan nog een glaasje chemische jus d’orange. Met de groep vertrokken we rond 09:45 uit het hotel en namen de lokale bus. Joyce en de groep hadden gisteren hier al kennis mee gemaakt, voor mij was het niet. Voor ongeveer 50 Roepie per persoon (0,13€) zaten we zo’n 10 á 15 minuten in de bus. Aangekomen op de locatie, was de locatie nog vrij onbekend. Dus liepen we het strand op en zo ontdekte we waar we moesten zijn. Een kleine baai met golfbrekers ervoor waardoor het water rustig was. Wat hier te doen was? Er zwommen een flink aantal schildpadden hier. De dames gingen het water in en mochten zeewier voeren. De heren verschafte ons een mooi plekje op een terras met uitzicht op de baai en bestelde het eerste biertje van de dag. Een Heineken, speciaal omdat mijn broertje Mikey dan ook weer trots is. (Zie foto boven dit bericht.

Vol enthousiasme kwam Joyce het water uit en omdat het zo ondiep was, kon ze met haar telefoon foto’s maken zoals hierboven te zien is. Meerdere keren ging ze weer terug naar het water om de zeeschildpadden weer te aanschouwen. Waar het net voor we er aankwamen nog flink bewolkt was, scheen nu volop de zon. En dus had ik genoeg plezier van boven in de schaduw waar de zeeschildpadden nog steeds goed te zien waren. Het middaguur nadert en de buikjes beginnen te roepen om eten. En dus bestelt iedereen van de groep steenoven pizza. Joyce met feta en olijven, ik met Salami. Ook hier waren weer straathonden aanwezig en dus deel ik mijn pizza met hen. Niet alleen de korstjes, maar ook soms een stukje salami of kaas.

Daarna is het weer tijd om terug te gaan met de bus. Helaas bleek deze niet door te rijden tot aan het hotel. Hij stopte is het dorpje waar het resort zijn naam van heeft (Koggala – Koggale beach resort). We besluiten hier even langs de supermarkt te gaan voor de laatste boodschappen hier. Een fles Sprite, een fles Coca-Cola en Maria Koekjes nemen we met. We besluiten niet de bus te pakken, maar de tuktuk. Die brengt ons voor 300 roepies naar het hotel toe. Joyce besluit nog lekker even te gaan zwemmen, maar ik wil het liefst het zweet en het zand zo snel mogelijk van mijn afspoelen en neem een douche. Ik blijf nog even in de kamer om mijn telefoon een boost te geven en ga dan ook richting het zwembad. Niet om te zwemmen, maar mij gewoon gezellig onder de groep te bevinden. We zitten er een paar uur en gaan dan nog even terug naar de kamer. Een kort dutje en dan is het alweer tijd voor het avondeten.

De hele dag doet het wifi het al niet in het hotel en als tijdens het avondeten bekend wordt dat die het weer doet, snellen meerdere van de groep de zaal uit opweg naar de plek waar de wifi het werk doet. We beantwoorden wat appjes en gaan dan weer op onze vaste plek onder het restaurant zitten. Weer wordt er het dobbelspel ‘tienduizenden’ gedaan en lekker gepraat, gelachen en muziek gedraaid. Ook gaat er weer een heerlijk Cuba Libre in. Net voor middernacht keren we terug naar onze kamer. Ondertussen is voor ons de laatste dag in Sri Lanka aangebroken. Rond 21:00 worden we opgehaald en vertrekken we naar de luchthaven. Daar zou ik moeten kijken hoe toereikend de wifi is om een blog te uploaden. Als het gaat, dan komt morgen de enalaatste blog online, zo niet. Dan voeg ik de blog van morgen en zaterdag bij elkaar en komt die zaterdagavond online als we thuis zijn. Maar nu gaat er eerst lekker geslapen worden en dus zeg ik zoals altijd: tot morgen!