Wat is het vreemd om vandaag niet in de bus te zitten, niet een schema te hebben een geen Damith om je heen. Toch werdt er vandaag nog genoeg gedaan voor een blog. Dag 13 alweer.

Gisteren merkte je dat iedereen wat van slag was en daarom werd er alsnog een ‘excursie’ gepland. We zijn met bijna iedereen naar de schildpadden opvang geweest hier ik het dorpje. De tocht er naar toe liepen we heerlijk over het strand, met een Indische oceaan die prachtige woeste golven toonde. Eenmaal bij de schildpadden aangekomen blijkt het niet heel groot, maar wel indrukwekkend te zijn. Meerdere betonnen bakken gevuld met zeewater en per bak 1 of 2 schildpadden. De een mist een vin, de andere een gebroken schild en weer eentje is een oog kwijt. Ze verzorgen de hier, ze opereren als het nodig is, zorgen voor protheses en zorgen uiteindelijk dat ze weer terug gezet kunnen worden. De meest schijnende is wel een schildpad die helemaal opgeblazen is door plastic inname. Ze verwarren vaak het plastic in de oceaan met kwallen die ze eten.

Er zit nog een hele bijzondere schildpad in een van de bakken. Een albino schildpad. Wat hier het verhaal achter is durf ik niet te zeggen, maar indrukwekkend is het wel. Ook zijn er bakken met baby schildpadden die aan moeten sterken. Wat wel wat schijnend is, is dat je hier baby schildpadden mag vasthouden voor een foto. Net zoals de dolfijnen in Curaçao en de olifanten is Zuid-Afrika doe ik dit niet. Het is een principe kwestie en dat anderen het doen is prima, maar ik doe het niet. En tot slot houdt deze stichting zich bezig met het veilig laten uitbroeden van schildpad eieren. In een afgezet stuk strand zien we vier hoopjes liggen met daaronder de eieren.

We lopen via het strand weer terug naar ons hotel waar we een heerlijke douche nemen. Dan begeven we ons naar het zwembad waar we voor het eerst deze reis lekker gaan zwemmen. Helaas blijkt de zon vandaag wel heel krachtig te zijn en beide verbranden we dan ook goed. Auw. Na weer douchen willen we beide graag ergens lunchen. We houden een tuktuk aan en gaan naar het Wiener Restaurant. Een keer raden wat ik daar heb gegeten… Een wiener schnitzel! En Joyce een heerlijke pizza. Dan is het tijd om te rusten voordat we naar het avondeten moeten.

Eenmaal bij het avondeten merken we beide dat we laat hebben geluncht. Er is nauwelijks trek en veel gaat het dus niet in. Wel is er live muziek en na wat slaap liedjes heeft het trio de swing te pakken. Daarna bevinden we ons het een deel van de groep naar het terras onder het restaurant. Daar wordt lekker gekletst, spelen de kinderen potjes kaarten en dan is het toch echt tijd om naar de kamer toe te gaan. Ik word door Joyce nogmaals ingesmeerd door Aloë Vera gel en schrijf dan deze blog. Wat morgen gaat brengen weten we nog niet, maar wat ik wel weet is dat ik uit de zon blijf tot de huid weer wat rustiger is. Maar genieten kan ook prima in de schaduw. Nu is het tijd om heerlijk weer wat uurtjes slaap te pakken. Dus zoals ik altijd zeg: tot morgen!