De op een na laatste dag van onze tour voor we gaan bijkomen aan de Indische oceaan, dag 11. Een dag die in het teken stond van twee extra stops en The Elephant Rehab. Geniet er van!

Wat een nacht hebben wij achter de rug. Het hotel voelde al niet fijn en tot slot van rekening kreeg Joyce ook nog eens flinke diarree, buikpijn, zweetaanval en misselijkheid eroverheen midden in de nacht. Gelukkig hebben we samen het doorstaan en kon er nog net twee uurtjes slaap gepakt worden. We ontbijten wat, Joyce licht, ik flink uitgebreid en gaan dan de bus in. Joyce voelt zich gelukkig weer heel wat beter, alleen nog een opgeblazen gevoel. We vertrekken vandaag uit het berg gebied, maar niet voordat er nog twee prachtige stops gemaakt worden. De eerste is bij de Nine Arces Bridge.

Een iconische spoorbrug waar je ook op mag lopen als er geen trein rijdt. Daar aangekomen worden we in in tuk tuks geplaats en gaan we een mega stijl pad af. Met lichte zweet tussen de billen stap ik uit en vervolgen we nog het pad naar beneden. Eenmaal bij de brug was alles het weer waard. Wat een fantastisch gezicht en na 5 dagen met bewolking (geen regen) schijnt de zon nu volop. Dat maakt het plaatje nog mooier. We wandelen over de brug, maken veel foto’s en selfies en genieten van de prachtige omgeving. Helaas duurt het nog even voor de trein langs komt krijgen we te horen en we lopen het pad weer terug naar boven. Halverwege staan de tuk tuks weer voor ons klaar die ons het laatste stuk omhoog brengen.

Dan is het tijd voor de tweede stop die eigenlijk niet in het programma zit, maar onze lieve gids Damith wel weer voor ons geregeld heeft! Net na het begin van een hele stijle weg naar beneden bevind de grootste waterval van de omgeving. We mogen uiteraard de bus uit om prachtige foto’s te schieten. Dit natuur geweld blijft zo enorm fantastisch om naar te kijken. Je vergeet dat er nog meer mensen om je heen staan. Dan is het tijd om kilometers te maken. Want onze volgende stop, The Elephant Rehab, is nog zo’n 2,5 uur rijden. In het begin geniet ik van de stijle weg naar beneden, langs diepe afgronden en ontelbare haarspeldbochten. Eenmaal weer op de vlakke weg begin ik moe te worden. Ik doe een bleutooth oortje in en ga lekker podcast luisteren. Joyce valt ook steeds in slaap en zo rijden we rustig door naar The Elephant Rehab.

We komen ruim 1,5 uur voor de afspraak bij The Elephant Rehab aan en gaan eerst eten in het restaurant daar tegenover. Een heerlijke Virgin Mojito gaat bij beide naar binnen, net zoals voor beide een heerlijke cheese burger met friet. Dan is het tijd waarvoor we gekomen zijn. Doordat ik mijn huiswerk heb gedaan wist ik dat het slimmer was om mijn telelens op de camera te zetten. Klokslag half 3 gaat het hek open van een omheinde omgeving waarin steeds groepjes olifanten te drinken, eten en een bad krijgen. Het zijn allemaal olifanten (voornamelijk jonkies) die of hun moeder kwijt zijn geraakt door stropers, de kudde zijn kwijt geraakt of wat mankeren. Hier kunnen ze rustig met soortgenoten aansterken om uiteindelijk terug gezet te worden in de natuur. Ik schiet tijdens dit moment, wat een uurtje duurde, ruim 300 foto’s. Ik schiet liever te veel om daarna alles weer te verwijderen, dan net te weinig. Daarnaast kijk ik ook regelmatig over mijn telefoon heen en geniet van het schouwspel van al die olifanten die lekker hun ding doen.

Met nog een half uur tot het hotel is daar het perfecte moment om de aantal foto’s te verkleinen. Van ruim 300 naar 52. Ook wordt er nog gestopt om te pinnen en de supermarkt te bezoeken. Aangekomen bij het hotel blijkt dit weer een waar paleis te zijn. Liggend aan een groot meer en met gigantische kamers is het prima vertoeven voor ongeveer 12 uurtjes. Want voor wie het nog niet weet. Om 04:00 gaat morgen de wekker en na anderhalf uur rijden gaan we op safari! Ik kies ervoor om lekker te douchen en Joyce om even te gaan zwemmen en daarna te douchen. Het avondeten smaakt meer dan goed en we krijgen van onze gids nog een klein souvenirtje en dan start het feestje.

Want hoewel wij morgen nog een laatste excursie dag hebben, is morgenavond het afscheid van onze gids, chauffeur en bijrijder. En dat gaan we vanavond alvast doen in onze partybus. Er is door onze gids Arrack (Sri Lanka Whiskey) gehaald en we houden een ware karaoke sessie in de bus. Iedereen moet een stukje zingen en Joyce en ik kiezen voor het nummer ‘Waar is toch mijn caravan’. Ook wordt er door iemand uit onze groep gespeecht om onze dankbaarheid naar het team te benadrukken. Om 22:00 eindigd het feestje want zoals gezegd moeten we midden in de nacht opstaan. Ik ga dus ook nu snel mijn bed in en zeg dan, zoals altijd, tot morgen!