Dag 10 begint met een geweldig vooruitzicht. Want we gaan vandaag eindelijk met de trein mee! Echt zo ontzettend veel zin in! Daarnaast staat er nog een bezoekje aan een thee plantage op de planning.

Om 08:00 moeten we al in de bus zitten en dus gaat vrij vroeg de wekker. Alle spullen inpakken want we gaan vandaag door naar het volgende hotel. We nemen het nog een keer van het heerlijke ontbijt, want wie weet wat het volgende hotel ons brengt. We zetten koers naar de grote bergketens die het Sri Lanka rijk is. Heerlijke haarspeldbochten, diepe afgronden, mooie vergezichten en wel tot over de 2100 meter boven zee niveau. We stoppen bij een prachtig uitkijkpunt. Links een waterval, rechts een vergezicht met twee stuwmeren. We maken er wat foto’s en dan sta ik even alleen. Ik denk aan hen die er niet meer zijn en krijg het zwaar. In mijn hoofd vraag ik of ze mee genieten, want als beschermengelen volgen zij mij. We stappen de bus in een gaan nog verder omhoog de bergen in, richting de thee plantages en de thee fabriek. Net voor we eraan kwamen, waren er een stuk of 6/7 haarspeldbochten achter elkaar. Bij de eerste stond een local met bloemen om te kopen. Nu het bizarre van dat. Hij nam steeds sluiproutes omhoog om na elke bocht ons weer te smeken zijn bloemen te kopen. Na 4/5 bochten hadden we de bus stil gezet en een paar kochten wat bloemen van hem. Zijn dag ook weer gemaakt.

Eenmaal daar aangekomen zie je goed hoe tijdens de Engelse kolonisatie deze plekken vorm zijn gegeven. De gebouwen en de fabriek kunnen zo van het Engelse platteland zijn afgetrokken. We krijgen een tourgids mee van de thee fabriek zelf. Maar achteraf hadden wel liever onze eigen gids gehad. Deze vrouw praatte zo tenen kromend Engels en met zo’n verschrikkelijk bollywood accent, dat ik mijn aandacht er gewoon niet bij kan houden. Daarnaast kijken we naar stilstaande machines, want blijkbaar is het een feestdag en werken er maar een handjevol mensen. Blij dat de tour over is nemen we plaats in het hotel. We krijgen een proeverij van gouden en zilveren thee. Erg lekker beide, maar vraag me niet waar het precies naar smaakte. En tot slot een kop echte Ceylon thee, welke wel heerlijk smaakte. En daarbij een stukje theetaart. Een soort Dr Oetker wolkentaart met karamel aan de bovenkant en een theeblaadjes. Erg lekker en luchtig dus. Ik maak buiten nog wat foto’s van het prachtige landschap terwijl Joyce Ceylon thee haalt.

We vervolgen onze weg en passeren het hoogst mogelijke punt dat met de auto te bereiken is, ruim 2100 meter. We komen aan in een typisch Engels plattelands dorpje. Zo mooi die Engelse bouwstijl. We mogen er even vrij rond lopen en wat eten voordat we eindelijk naar de trein toe gaan. Om 14:30 gaat de trein en om 13:45 moeten we in de bus zitten. Helaas blijkt het eten bij de lokale bakker bestellen en grote uitdaging waardoor de laatste pas om 13:55 in de bus zitten. En dan komt het leukste. Er blijkt nog niet betaald te zijn en dus mogen we niet weg voor er betaald is. Heel logisch natuurlijk en dus leg ik eigenlijk de schuld ook bij de twee gezinnen die er zelf niet aan gedacht hadden. Met een half uur tot het station is het nog billen knijpen of we de trein gaan halen. Iets dat mij ontzettend irriteert en de mensen echt kwalijk zou gaan nemen als we hem hadden gemist. Maar gelukkig rijd onze chauffeur netjes maar hard door en om 14:20 staan we op het perron.

Onze gids wordt aangesproken door iemand van de spoorwegen en die verteld hem dat de trein zeker een half uur vertraging heeft. Uiteindelijk komt de trein zelfs pas om 15:30 aan. In de tussentijd vermaken we ons prima op het station en het eerdere voorval ligt voor mij ook alweer achter mij. Op het station denk ik aan Opa Klokjes, Berry, John en Martin (alle drie ooms van mij) die gek zijn op treinen. Ik probeer zoveel mogelijk leuke foto’s en filmpjes vandaag te maken, mede voor hun. Eindelijk is de trein er en een hele coupe is voor ons gereserveerd. Mijn glimlach gaat niet meer van mijn gezicht af tijdens de twee uur durende rit. We passeren de prachtigste natuur, schilderachtige dorpjes, oude maar mooie stations, geweldige vergezichten, eindeloze thee plantages en diepe oerwouden. Ik zit tijdens het eerste deel van de rit aan de goede kant en tijdens het tweede deel kan ik prima genieten door het raampje aan de overkant.

Bij ons eindstation aangekomen blijken we alleen nog maar 10 minuten te moeten lopen voor we bij ons hotel zijn. Het is een vrij primitief hotel in een voormalig ziekenhuis uit het koloniale verleden. De lobby en het restaurant zien er nog prima uit, maar de kamer is echt zwaar gedateerd. Er staat zelfs nog een televisie met een dikke kont en geen airco maar een waaier aan het plafond. Er is maar een stroompunt die werkt en enkel een douche in een bad. Het is niet veel, maar gelukkig blijven we maar tot morgenochtend. Gelukkig is de wifi in de lobby en het restaurant goed, op de kamer schittert het van afwezigheid. Het eten is wel wel lekker, maar oh zo pittig. Omdat de wifi op de kamer ontbreekt neem ik vanaf hier afscheid van jullie. Mocht er in de avond nog wat gebeuren, ga ik dat nog in de blog van morgen met jullie delen. Tot morgen!