De laatste dag bij de meiden. Ik weet hoe het voelt, maar toch is het dit keer anders dan de vorige keer in Suriname. Hoe dat precies zit, kom ik straks nog wel op terug. Maar natuurlijk was het ook leuk om de meiden hun cadeautjes te geven en het weekend, de laatste, weer in te luiden bij Hout Bay Market.

Ik heb de ochtend voor mijzelf en besluit echt even niks te doen. Alle energie moet komen te liggen bij de meiden vanmiddag waarbij ik nog een keer vol gas wil geven. Ik kom pas rond negen uur mijn bed uit en neem dan een lekkere warme douche. Daarna ga ik aan het ontbijt en natuurlijk wordt er weer lekker gekletst met Faaidah. Dan wordt ook Sophia wakker en zij voegt zich bij ons. We praten over van alles en nog wat en zo wordt de morgen gevuld. Ik heb mijzelf al voorgenomen om eerder naar het project te gaan, omdat de kinderen altijd eerder thuis zijn op vrijdag. Ik chill nog wat met Sophia en ga dan rond kwart over 12 richting de meiden.

Daar aangekomen, ben ik nog voor de eerste meiden thuis, wat mij de kans geeft om onder het genot van wat muziek mijn lunch naar binnen te werken. De roti van gisteravond smaakt nu nog steeds zo ongekend lekker en met de muziek en het zonnetje erbij is het prima vertoeven. Dan druppelen de kinderen binnen en van de een na de andere krijg ik knuffels. Daarachter loopt de directeur, hij geeft mij een hand en drukt mij dan tegen zich aan. Of ik klaar ben voor de laatste dag. Ik antwoord met ja en nee. Eerst nog maar even genieten met de meiden en pas daarna echt aan het afscheid denken. Mijn lieveling komt al snel naar buiten na het omkleden en samen zingen wij het versjes over de apen die ze zo graag zingt. Maar alsof de anderen meiden dondergoed weten wat er speelt, wordt er meer dan ooit aan mij getrokken voor aandacht. Dan is het lunch tijd en nog steeds in Sini er niet. Ik app haar en nog geen vijf minuten later staat ze op de stoep. Bij haar project in de ochtend was het allemaal wat uitgelopen.

De rolverdeling is simpel, ik het drinken van de meiden en Sini.. Die mag eerst even haar lunch op eten. De meiden krijgen vandaag een warme maaltijd in plaats van brood en daarom is de vaat ook wel van een iets groter proportie. We krijgen gelukkig help van mijn lieveling, die tijdens het helpen ook maar wat graag ons uitdaagt om zo tegelijk te kunnen spelen. Na de afwas vraagt de meid die ik gisteren wat bijbel verhalen heb voorgelezen, of ik dat vandaag ook weer ga doen. Natuurlijk en zo lees ik ruim tien pagina’s weg uit haar boek. Ze geniet intens ondanks haar gehoorprobleem. Daarna ga ik even wat basketballen met de andere meiden en niet veel later hou ik weer toezicht als ze op de trampoline aan het spelen zijn. Het lijkt wel een flashback naar het begin van dit avontuur met de meiden. Als ik een moment voor mijzelf heb, besluit ik een rondje om het gebouw te maken. Ik slof rond en mijn gedachten zijn overal en nergens te vinden. Een van de meiden ziet mij lopen en vraagt mij of ze de schmink mag gebruiken. Ik vraag eerst toestemming aan een van de huismoeders en zodra die haar toestemming heeft gegeven, geef ik haar het spul. Of het een goed plan was, weet ik niet, maar grappig is het wel. Een aantal van de meiden zitten bijna van boven tot onder de schmink in onze drie kleuren, rood, wit, blauw. Ik kan er wel om lachen en gelukkig ook de huismoeders.

De tijd tikt verder en het is al bijna half vijf als wij merken dan de directeur er niet is. We willen heel graag de spullen afgeven en hem bedanken voor alles. Een van de huismoeders neemt contact met hem op, maar krijgt hem niet te pakken. Wij besluiten de spullen aan de huismoeder te geven en een afscheidsrondje te doen, als hij plotseling binnen loopt. Zo’n twintig meiden worden bijeen geroepen en de directeur begint dan aan een praatje die mij tot in het hart raakt. Geregeld waan ik mij blik maar even naar buiten, want in huilen heb ik geen zin. Dan krijgen wij nog een bedankje van alle kinderen in de vorm van een liedje en tot slot laten wij de directeur zien wat wij hebben gekocht voor de meiden. Hij is er door geraakt en met een grote knuffel nemen wij afscheid. Ook alle meiden komen een knuffel scoren en mijn lieveling wil het liefst de hele tijd bij mij zijn. Ik zie dat er iets speelt in dat kleine koppie, maar tranen zijn er niet bij haar. Na het gros te hebben gehad, worden wij bij de poort uitgezwaaid en stappen wij in de taxi die ons direct naar Hout Bay Market brengt.

Dit is nodig omdat door alles het een beetje in uitgelopen en wij de rest niet willen laten wachten op ons. In de taxi vertel ik Sini waarom dit afscheid mij, gelukkig, iets minder zwaar valt dan toen ik in Suriname was. Dat heeft voornamelijk te maken dat ik een heel fijn en veilig gevoel heb bij het huis en de staf. Er is altijd genoeg eten en drinken voor de meiden en ook altijd wel wat te doen. Dat was wel anders in Suriname.Na een rit van ongeveer een half uurtje komen wij aan bij de markt, maar de rest is er nog niet te vinden. Ik app ze en krijg dan van Sophia te horen dat wij maar even haar Instagram story moeten bekijken. Een lekke band is de oorzaak dat ze er nog niet zijn. Sini en ik nemen nog een kijkje bij het water en besluiten dan maar naar binnen te gaan en daar op ze te wachten. Ik scoor nog een cadeau voor mijn opa en nog een cadeau voor mijn zusje. Net als wij een mojito aan het bestellen zijn, staan Marja en Konsta ineens achter ons. Ze dachten al dat wij daar te vinden zouden zijn. Als avond eten neem ik een wafel met slagroom en Belgische chocolade want echt honger heb ik niet door alles. Al snel ga ik door voor de tweede mojito en niet veel later volgt ook de derde. Tot slot neem ik een bakje ijs met vier smaken en Sophia vraagt mij of ik nog een mojito wil. Ach, maakt mij het ook uit en ik neem er nog een.

Voor we het weten is het negen uur en moeten wij de tent verlaten. Buiten staat ons een grote verrassing te wachten in de vorm van de bloedrode maan. Ik verdwaal in gedachten tot ik ineens hoor dat de taxi er is. Thuis aangekomen moet ik van al die mojito toch echt snel naar de wc en daarna pak ik mijn laptop erbij. Ik schrijf mijn blog en kijk daarna nog wat YouTube video’s voor ik besluit naar bed toe te gaan. Het was een lange, zware en emotionele dag en voor het laatste weekend wil ik goed opgeladen zijn.