Wat een afsluiting van de dag. Een om nooit meer te vergeten. Maar gelukkig was er overdag ook genoeg te beleven.

De dag begon weer rond acht uur. Ik ben steeds rond dit tijdstip wakker, zelfs zonder wekker. Ik neem een douche en ga aan het ontbijt. Dan worden we iets voor half tien al opgehaald om naar het project te gaan. Eenmaal daar, staan de kinderen alweer op ons te wachten buiten omdat het zulk goed weer is.

Maar dat goede weer had niet zo’n positieve invloed op de kinderen. Beter gezegd, de een na de andere begon met huilen zonder reden en ze waren allemaal zo gepikeerd. Voor het uit de klauwen liep, nam ik weer dezelfde meid als laatst apart. Ik vroeg haar waarom ze zo boos was en na even zei ze: “ik mis mijn moeder. Ik weet niet waar ze is maar ik mis haar”. Hartverscheurend… Maar het gesprek deed haar goed en de rest van de dag was ze niet meer boos.

Net voor de lunch kregen de kinderen een verrassing. Een ziekenhuis had allerlei emmertjes gevuld met snoep voor de kinderen en daarnaast ook nog een cupcake voor iedereen. Tot slot hadden ze allemaal spullen meegenomen om mee te douchen en de kinderen kregen een kijkje in de ambulance. Een van de meiden durfde niet, maar wel toen ik haar eenmaal optilde. Maar toen de sirene klonk, klampte ze zich nog meer om mij heen. Deze meid moet ergens een trauma hebben opgelopen met betrekking tot een ambulance of het harde geluid van de sirene.

Na de lunch waren de leerlingen van de hogeschool er weer en dat leverde ons mooi een moment op om wat meer één op één contact te zoeken met de meiden. Ondertussen deed ik nog een mee met een potje basketbal en hield wat hoog met een bal. Maar iets voor vier uur was het tijd om te gaan omdat het iets speciaals te gebeuren stond.

Samen met Sinih, Sophia en Maria vertrok ik naar Signal Hill. Vanaf het hoogste punt hadden we de mooiste zonsondergang die ik ooit in mijn leven heb mogen zien. Onder het genot van een pastasalade, witte en rode wijn en kaas bekeken we de zonsondergang. Toen die eenmaal onder was, begon de duisternis snel te komen. Maar dat resulteerde in een prachtig uitzicht over Kaapstad in het donker. Daar zo staan, met een miljoenenstad onder je, dat maakt je best emotioneel. Zeker als je dan met Sophia gesprekken hebt over dit bizarre tussenjaar dat het bijna op zit.

Thuis aangekomen praten we bij over de avond en nog vele onderwerpen. Ook moest er natuurlijk even geskyped worden met Joyce. Maar dan is het tijd om lekker het bedje in te duiken en deze blog te typen. Ik lees nog wat Harry Potter en ga dan lekker slapen.

P.S.

Hier nog wat foto’s van Signal Hill omdat ik ze niet wil achterhouden voor jullie.