Bepaalde vormen van fotografie vind ik lastig. Niet omdat ik niet weet welke techniek ik moet gebruiken of welke instellingen, maar omdat het tegen bepaalde gevoelens ingaat. Zo ook het fotograferen van mensen en expliciet kinderen. Toch staat op bovenstaand een kind waarvan ik niet weet wie het is.

Geregeld trek ik met mijn camera er op uit. Dan heb ik geen idee wat ik zoal die dag ga fotograferen, maar laat ik het op mij afkomen. Zo ook op de dag waarop de foto hierboven is gemaakt. Veel foto’s waren er al gemaakt in het Maximapark dat achter mijn huis ligt. Ik wilde bijna huiswaarts keren omdat het donker werd toen ik wat hooibalen langs de kant van de weg zag liggen. Een mooi contrast tegen de donkere lucht dacht ik en ik besloot foto’s ervan te maken.

Maar zoals dat wel vaker kan voorkomen, vonden een groep jonge kinderen met hun ouders het ook leuk om erop te gaan rond springen. Mijn eerste gedachten was balen, want ik kon niet zomaar foto’s van die kinderen maken. Tot een van de ouders zei dat ze even moesten uitkijken dat ze niet in mijn shot liepen. Ik riep terug dat het niet erg was en besloot toch een foto te maken. Het meisje boven op de hooibal had een vel broekje aan wat nog meer af stak tegen de donkere wolken. Dit was een voltreffer dacht ik gelijk, zo’n foto kun je bijna niet regiseren.

Eenmaal thuis besloot ik de foto nog iets na te bewerken. De lucht is net wat donkerder gemaakt en het broekje net wat feller. Het resultaat is iets waar ik trots op ben. En zo zie je maar, dat je ook prima zonder plan er op uit kan trekken om foto’s te maken. Er komt vanzelf wel een moment voorbij. En zo niet, geef niet op en doe het later gewoon nog een keer.