Hallo iedereen, de allerlaatste Suriname door mijn blauwe ogen is hier. Vandaag was de terugreis en een super welkom in Nederland. Nog een keer, omdat jullie mij zo ontzettend supporten. Deze is voor jullie! 

Ik merk dat ik mag instappen. Nog een keer mijn paspoort en boarding pass laten zien en dan begint de korte wandeling naar het toestel dat mij naar Nederland zou brengen. Ik maak er een foto van en kijk dan achterom. Ik merk dat ik het zwaar heb. Maar snel doorlopen.

De vlucht heeft dan wel iets vertraging, maar meer dan een half uur wordt het niet. Ik vind mijn plek en nestel mij neer. Kussen en deken (die voor mij fungeert als extra kussen) gereed, want ik wil slapen. We stijgen op, ander de andere kant is Paramaribo nog te zien, bij mij is het donker. Ik wacht op het eerste drankje en toch maar een maaltijd. Na dit val ik snel in slaap en ik word drie uur later wakker.

Ik kijk nog een film, Deadpool, en dan is het nog maar kort tot de landing. Omdat de vliegroute over Frankrijk gaat, maken we de vertraging goed en landen we netjes om half 11 Nederlandse tijd op Schiphol. Gelijk internet aan om rond te sturen dat ik veilig ben geland. Ik weet dat in de aankomsthal mijn ouders, broertje, zusje, hond, vriendin, oma en tante op mij wachten. Alles loopt soepel, al moet ik even wachten op mijn backpack.

Dan naar buiten, sjcam aan. Als eerst een knuffel van mijn moeder, gevolgd door mijn vriendin en de rest. Als mijn vader aangeeft dat ik eens naar links moet kijken, beleef ik een grote verrassing. Anouk en Menno staan daar, wat een verrassing!  Dat had ik zo niet verwacht maar wat ben ik blij ook hen te zien.

We praten bij, maken nog foto’s en nemen even later afscheid. Want Menno, Anouk en mijn vriendin gaan met de trein terug. Pas weer in de straat komt echt het besef, ik ben thuis. Maar wat is thuis bedenk ik mij, als je je overal op de wereld thuis voelt zoals ik.

Eenmaal wat gedronken en een confetti verrassing, begin ik met uitpakken. Twee manden staan klaar voor een vuile was. Ik vertel er rustig op los, bij al het spul dat uit mijn backpack komt. Voor iedereen heb ik wat meegenomen en ze zijn er allemaal blij mee. Maar alsof dat nog niet genoeg is, staan er zelfs voor mij cadeaus te wachten en kaarten. Ik begin met de kaarten, maar leg er eentje expres even aan de kant. Deze kaart, nouja eerder mooie brief, komt van Heleen en verdient mijn volle attentie. Die lees ik zo als ik echt even alleen ben.

Ik wordt keer op keer verrast en geniet. Ik zag zo op tegen het thuis zijn, maar mijn ouders geven mij de ruimte en vrijheid om mijn draai weer te vinden. Ik merk dat ik dat echt nodig heb na zes weken op mijzelf leven. Na alles is het tijd voor die ene speciale brief. Ik lees hem met al mijn attentie, tot twee keer. Blij dat we elkaar maandag in Gent weer gaan zien!

Daarna is het relaxed tijd, maar tevens het gevaarlijkste moment van de dag. Ik heb weinig geslapen maar mag nu niet slapen als ik goed van de jetlag wil afkomen. Gelukkig schreeuwt mijn zusje mij wel steeds wakker. We nemen de borden voor het avondeten op de schoot en beginnen aan de vele foto’s. De filmpjes zijn er zelfs nog niet van gekomen. Dan is het toch echt bedtijd. Maar hoewel ik fysiek eraan ben, ben ik mentaal nog verrassend fris.

Ik wil bijna gaan slapen als ik aan mijn blog denk. Er moet en zal nog een afsluitende blog online komen en begin met typen. Hierna besluit ik mijn telefoon op stil te zetten en lekker te gaan slapen.

Beste iedereen, 

Bedankt voor het zo enorm supporten van mijn blog tijdens mijn reis. Door jullie is Suriname door mijn blauwe ogen een dagelijkse blog geworden. Het was niet mijn intentie, maar zoveel mensen blij maken met iets wat ik eigenlijk gewoon graag doe, wat is er nou mooier. Met heel mijn hart wil ik jullie opnieuw bedanken en ik durf nu alvast te zeggen, tot de volgende reis!