De allerlaatste blog vanaf Unu Pikin. Een maandag die aanvoelde als een zondag. Want ik was natuurlijk ‘vrij’ en dat voelde toch een beetje gek. 

De dag begon zonder wekker, nog even uitslapen want morgen verwacht ik dat niet te gaan doen. Sharie is al naar de kinderen toe en Eline en ik hebben plannen om het centrum in te duiken. Maar eerst, heerlijk rustig ontbijten en uitgebreid. Een spiegel ei, op een bruin broodje met oude kaas. Het smaakt prima. Eline had laatst pompelmoes meegenomen en dat aten we er dan ook bij.

Ze had na het eten mijn laptop even nodig en dus maakten zij haar dingen in orde. Ondertussen ruimde ik mijn kamer op, want er was een flinke bom ontploft de afgelopen 6 weken. Hierna werd de taxi besteld en we vertrokken als eerst naar Blue Frog Travel.

Helaas, kantoor weer gesloten, dan straks maar bellen over hoe laat morgen de taxi komt. We vervolgens onze weg naar de bank, ik wil nog wat geld opnemen. Vandaag even een dagje alleen geld voor mijzelf uitgeven. Heb tussendoor wel kleine dingen gekocht, maar nu mag het restantje Surinaamse Dollars op. Dus gaan we eerste naar de readytex. Nu ik dit typ, ik heb toch ook weer wat voor andere gekocht.

Bij de readytex haal ik dus meer wat voor andere dan voor mijzelf, omdat ze een boek niet hebben die ik wil. Daarom vervolgen we onze weg naar Vako, de Bruna van Suriname. Daar hebben ze niet alleen het boek wat ik wil hebben, Hoe Duur Was De Suiker, maar ook zijn spirituele opvolger Vaarwel Merodia. Ik besluit ze gewoon beide te kopen, het zijn namelijk de originele versies en niet de filmversie van eerstgenoemde.

Vlak daarnaast zit de Dresscode. Al 6 weken lang wil ik een vest dat daar hangt, en jawel, hij hangt er nog steeds. Gelukkig. Ik neem er nog een shirt bij waar mijn oog ook eerder op was gevallen. Daarna maak ik nog een rondje als Eline mij op een jogginsshort wijst. Een soort jogginsbroek maar dan kort. Na even twijfelen, neem ik hem toch ook mee. We nemen nog wat kouds bij de Mac Donalds en keren huiswaarts.

Mijn plan is om te slapen, maar ik wil inpakken. Dan is dat tenminste gedaan. Maar eerst Blue Frog Travel bellen, die verteld mij dat ik morgenochtend de preciese tijd van de taxi hoor. Ik moet maar van de tijd van Heleen uitgaan. Hierna begin ik met inpakken. Ik merk dat ik wat chaotisch te werk ga, pak zowel mijn handbagage als ruimbagage te gelijk in. Dus leg ik eerst alles voor mijn ruimbagage neer en dan voor de handbagage. Ik begin eerst mijn ruimbagage in te pakken. Ik merk dat die niet heel veel meer weegt dan op de heenweg. Misschien kilotjes of 2 erbij door de nieuwe kleding en souvenirs. Er is ook wel wat niet meer mee terug gaat namelijk. De handbagage is voor zeker 90% ingepakt en de ruimbagage zeker 95%. Morgen de rest.

ZIJN GEEN VRIENDEN NAMELIJK

Ik print mijn ticket uit bij Unu Pikin en pak nog een keer een douche. Dat inpakken en de temperaturen hier zijn geen vrienden namelijk. Daarna ga ik in bed liggen, gesloopt. Ik slaap ruim een uur waarna het klaarmaken is om uit eten te gaan.

Ik trek mijn lange broek aan, even wennen alvast voor morgen. Wij, Sharie, Eline en ik, nemen de taxi en gaan voor mijn laatste avondmaal hier eten bij ‘T Vat. Ik neem een Super Vat Burger, een heerlijke ordinaire hamburger. Natuurlijk moet er ook gedronken worden en ik neem een Rainbow cocktail. Dat is toch wel mijn favoriet geworden. Na het eten willen we gaan poolen maar helaas is het erg druk en zijn alle tafels bezet. Dan maar richting huis.

Thuis help ik Marcia met wat werk in Adobe Première als ineens de spanning van de stroom eraf valt. Hierdoor hebben we alleen boven de grote tafel nog wat licht. Het deel waar het oudere koppel woont, heeft nog wel stroom en ik besluit daar mijn telefoons maar op te laden. Marcia gaat ondertussen naar bed en omdat het niet zeker is of we elkaar nog gaan zien, nemen we alvast afscheid.

De stroom keert rond middernacht terug, ik schrijf mijn blog en ga vervolgens in bed nog wat Netflixen. Nog 16 uur tot mijn vertek, raar maar het is goed geweest. Trots overheerst eindelijk. Tot morgen!