Opnieuw twee blogs in één, want het was tour tijd. Mijn allerlaatste hier, want dinsdagavond lokale tijd vlieg ik alweer terug. Maar eerst dus op tour en wel naar Bigi Pan. 

Vrijdag 

Het is 07.00 als de wekker gaat. Om acht uur worden Sharie en ik opgehaald voor onze trip. De laatste spullen gaan in de tas na het ochtendritueel en dan stopt er geen busje voor de deur, maar een auto. Ik herken de tour gids en roep Sharie dat onze rit er is. Eenmaal bij de auto aangekomen, horen we dat het niet alleen een privé tour is, maar dat er ook geen andere gasten op Bigi Pan zijn. Maar wat is Bigi Pan nou? Dat vertel ik zo! 

We stoppen al vrij vlot voor een broodje en een koffie. Die kon ik wel gebruiken. Ik heb mijzelf achterin geplaatst en heb geen spijt van die keuze. Lekker rondkijken en niet aan elk gesprek mee hoeven te doen. Als eerst maken we een tussenstop in Groningen, ja echt, Groningen. Een plaats waar de inwoners vroeger vaak kwamen recreëren, maar tegenwoordig meer komen voor de verschillende herdenkmonumenten. We lopen rond, horen brulapen aan de overkant van de rivier en bezichtigen alle herdenkmonumenten.

We rijden naar het zuiden en stoppen aan de oever van een rivier. Onze tour gids Ronnie verteld dat de inwoners vroeger de veerpont moesten pakken, wat ervoor zorgde dat je reis makkelijk met drie uur verlengd werd als je pech had. Tegenwoordig is er een brug maar de oude aanlegplaats is er nog steeds.

Bij de volgende stop, wacht een heerlijke verrassing. We zijn in het district (provincie) Coronie, het district van de kokosnoot. Dus krijgen we een heerlijke verse kokosnoot van Ronnie. Eerst het sap, wat ik persoonlijk het lekkerste vond, en vervolgens het vruchtvlees zelf. Ook lekker, maar geef mij het sap maar. Maar zo’n heerlijke kokosnoot, onder een boom omringd door palmbomen, het is genieten.

Als we verder rijden is onze volgende stop pas in Nickerie zelf. De bijna eindbestemming van de tour. Vanaf hier zullen we boot pakken naar Bigi Pan. Maar we zijn er, ondanks alle tussenstops, wat te vroeg en rijden naar de grens van Suriname en Brits Guyana. Ook deze grens is, net als die met Frans Guyana, een rivier. Maar we zien het andere land liggen. Konden we maar even oversteken denk ik, dat zou weer een land erbij zijn op mijn lijstje.

Na nog een rondje door de stad komen we aan bij de steiger. Maar het is wachten op de boot, dus nuttigen we een bakabana (gebakken banaan) die Ronnie voor ons heeft gekocht. Als de boot daar eenmaal is, stappen we in voor een tochtje van nog geen 5 minuten. We moeten een dam over. Normaal betekend dat de boot slepen, maar er ligt een andere boot voor ons klaar dus dat scheelt.

Achter de dam, begint Bigi Pan. Een groot gebied dat vooral bekend is om zijn grote centrale meer met daarop lodges. Ook zijn vogels hier in alle soorten te zien en ook de kaaiman is aanwezig. We varen door een kleine mangrove waar we al veel flora en fauna zien. Ronnie wijst ons op twee open plekken. Naar de ene gaan we die avond, de andere de volgende dag.

Ineens doemt het meer op uit de mangrove en zien we de lodges. Ronnie grapt dat een in elkaar gezakte lodge die van ons is, maar eigenlijk is de lodge er echt een van pure schoonheid. We krijgen de kamers toegewezen waarna het tijd is voor de lunch. Niet laat daarna verrekken we voor een tocht over het meer. Waarbij we een visnet gaan uitzetten om eten voor de avond binnen te halen.

Het meer is prachtig en lijkt oneindig. We zetten ons visnet uit en maken nog een groot rondje tussen de ontelbare bomen die uit het water steken. Eenmaal terug bij het visnet, jagen de bootsjongens de vissen nog even op. Uiteindelijk gaan ze te water, waarop Ronnie en Sharie volgen. Ik kijk vanuit de boot toe hoe we zeker ruim tien vissen binnen halen.

Terug bij de lodge gaat Sharie ook de vis schoonmaken. Zoals vele weten heb ik maar weinig met vis, dus dit zijn niet mijn klusjes. We verdwijnen daarna de hangmatten in die er voor alle gasten, wij twee, hangen. Dan roept een van de jongens dat het eten klaar is. Heerlijke soep waarbij de zelf ingrediënten mag toevoegen aan de bouillon. En dan, dan staat er ineens vis voor mijn neus. Maar voor we eraan beginnen, zijn we getuigen van een prachtig natuurverschijnsel. Niet alleen is het volle maan, de maan is ook nog bloedrood als die opdoemt boven de lagen boven aan de andere kant van het meer. Het lukt mij, voor het eerst in mijn leven, de maan goed vast te leggen en tevreden keer ik terug naar de eettafel.

Gebakken in olie, geen duidelijke vis geur maar zeker wel vorm. Ik laat mij niet kennen, pak het kleinste stukje en begin eraan. Wat ik te vaak merk aan vis die ik probeer, is dat het zout is. Deze niet en eigenlijk smaakt het mij best. Er liggen twee soorten (namen vergeten oops) voor mij en de grootste van de twee is het meest smaakvol.

Hierna maken we ons klaar voor iets wat mij wel aanstaat. Kaaimannen spotten en hopelijk eentje tijdelijk vangen. Want na een eventuele vangst, worden ze altijd terug gezet in de natuur. Want het respect voor de natuur is heel groot bij de bewoners en vissers hier. Dus in het donker gaan we op pad, op wat blijkt de slechte avond om op pad te gaan. De volle heldere maan maakt het voor de kaaimannen makkelijk ons te spotten en onder te gaan.

Kaaimannen spotten doe je door met licht te schijnen, net boven het water oppervlak aan de oever. Dan lichten de ogen namelijk op. Het blijkt een goudmijn te zijn aan kaaimannen, maar eentje vangen, lukt niet. Van dichtbij twee in het water, was het hoogtepunt tot… De drie jongens duiken het water in, wat tot aan hun knieën staat meestal, en nog voor ik kon zien waar die zat, hebben ze er eentje beet. We nemen hem, of haar maar laten we voor mannetje gaan, mee naar de logde waar we meer informatie over hem krijgen. Een exemplaar van net geen meter, nog redelijk jong. Dan het ultieme hoogtepunt. We mogen hem zelf vasthouden. Ik twijfel geen moment en neem hem graag over. Sharie volgt mijn voorbeeld en na nog een kijkje in zijn bek zwemt hij zijn vrijheid weer te gemoed. Na nog een kaartspel besluiten we vroeg te slapen, morgenochtend wacht mogelijk een magische zonsopkomst op ons.

Zaterdag

Na een verschrikkelijke nacht vol gezoem van muggen, leuk op het water slapen, is het vroeg dag. Ik kijk vanaf mijn balkon naar de lucht, helder. Sharie is ook wakker en op het zonnedek gaan we zitten. Wachten duurt lang, maar de beloning was mega. Een prachtige zonsopkomst boven het water. We hebben nog tijd voor het ontbijt en daarom doen we iets wat op mijn bucketlist stond. Kajakken!

Het is heerlijk wakker worden, zo dat koude water op mij als mijn peddel het water aan de ene kant verlaat. In het begin beetje aanzetten, maar als snel gaat het gas eraf en drijf ik vaker dan dat ik echt roei. Het is genieten en we roeien om de huisjes heen. Soms wisselen we een woord, maar ook vaak zat drijven we te ver van elkaar en is het genieten van de zonsopkomst, stile en prachtige omgeving.

De honger is groot en dus vallen we aan op opnieuw een heerlijk ontbijt. Ik maak niet graag reclame en krijg er ook niks voor, maar bij All Suriname Tours weten ze hoe ze een tour moeten regelen en verzorgen. Na het ontbijt is het wachten op de boot die andere gasten ophaalt. Dus maar weer die heerlijke hangmat in. Als de boot terug keert, vertrekken wij richting de kust, voor een modderbad.

Eenmaal aan de kust, is het niet een hagelwit strand wat voor ons ligt met palmbomen, maar vooral veel klei en modder. Maar daarvoor zijn we hier. Terwijl Sharie van een hoger punt het water in springt, waag ik mij door de modder en klei. Ik zak er keer op keer in weg, makkelijk tot aan mij bovenbenen. Het is dan ook loodzwaar om zo het water te bereiken, dus kom ik in de stroming even bij. Daarna is het tijd voor een modder gevecht met de bootsjongen en voor ik het weet, zit de modder overal. Het is leuk om mee te maken, maar na een uurtje zijn we wel toe aan een afspoelbeurt. Dus keren we terug naar lodge. Daar neem ik een extreem lange douche, want zonder waterdruk is het lastig om mij overal helemaal schoon te krijgen.

De hangmat roept mijn naam na de douche en tot de lunch, gooi ik lekker mijn ogen dicht. De lunch is op zijn Surinaams uitgebreid en heerlijk waardoor ik met een vol gevoel terug keer in de hangmat. Opnieuw sluit ik mijn ogen, maar dit keer val ik echt in slaap. Ik schrik wakker, hoor iemand mijn naam roepen. Het is Ronnie die aangeeft dat wij gaan vertrekken. Ik pak mijn tas en stap via twee andere boten de onze in.

Helaas is er dit keer geen boot aan de andere kant, maar trekken hoeft niet. Het water aan de kant van Bigi Pan staat goed en dus vaart de bootsjongen zo de dam op. Doormiddel van rollers gaat het soepel, tot beneden aan de andere kant. Daar is het water zo danig laag, dat drie man de boot moeten duwen. Wij aanschouwen het schouwspel van boven, want helpen mag niet. Terug bij de steiger waar de korte boottocht begon gisteren, stappen we terug de auto in. Ik merk dat mijn benen nog gewend zijn aan de onstabiele boot, dus lopen is even wennen.

Op de terugweg zit ik voorin, wat een hele andere kijk geeft op de rit. We stoppen maar een paar keer voor drinken, eten en sanitair. Thuis aangekomen praten we na met elkaar over de tour, maar niet voor de familie op de hoogte is. Sharie facetimed en ik besluit het bij WhatsApp te houden deze keer. Daarna is het tijd voor een douche mét waterdruk. Even alle overtollige dingen wegspoelen en tevens de kleding voorwassen. Daarna stoppen we alle kleding wat bij elkaar past in één wasbeurt. Er moet nog even een winkel bezoekje gemaakt worden, want ik wil eigenlijk alles halen wat ik denk nodig te hebben voor dinsdagmiddag.

We eten makkelijk, een soepje en kaas op brood, lekker soppen. We luisteren nog naar veel muziek, drinken een appel cider drankje en zo rond tien uur begin ik echt al in slaap te vallen. We drinken er nog eentje waarna ik besluit mijn kamer op te zoeken. Er moet nog een grote blog geschreven worden. Maar dan, waar zijn mijn oortjes? Ik had ze in de auto nog mee… Bij thuiskomst ook nog… Ik heb een andere broek aan… Shit! Ja hoor, ze zitten in mijn gewassen broek. De dopjes zijn los geraakt van de klankkast. Ik besluit ze te testen…. Ze doen het! Ze zitten dus alleen los, maar super lijm gaat morgen wonderen doen. Van de schrik bekomen, begin ik te schrijven en besluit dan lekker mijn ogen te sluiten. Morgen weer Netflix tijd, nu rusten. Tot morgen!