Van aftellen naar deze reis, naar aftellen tot mijn laatste dag bij de kinderen. Het besef wordt harder en harder. En het afscheid nemen, begint morgen… 

Maar vandaag was een fijne dag, eentje zonder grote zorgen en vooral veel plezier en gelach. Na al dat ochtendroutine van mij, gingen Sharie en ik weer naar de kinderen toe. Sharie had een bal meegenomen vanuit België en had deze vandaag mee. Maar de kokkin had andere plannen en wilde graag nog minimaal één keer samen koken. Dus ging ik aan de slag met de kip. Tussendoor kwam Sharie de foto’s tonen van de kinderen die aan het voetballen waren. De kip moest toch gaar worden, dus ik besloot mee te doen met het voetballen.

Al foto’s makend, voetbalde ik mee. Heerlijk, geen regels, echt het straatvoetbal van vroeger maar dan in het klein. Met een flinke natte rug bewoog ik mij terug richting de keuken. Daar moest de kip weer gecontroleerd worden op smaak en daarna nog worden voorzien van het speciale ingrediënt. Ondertussen was de pompoen door de kinderen gesneden en kon Sharie daar mee aan de slag.

Een gesprek tussen de kokkin en mij leverde iets op, wat ik liever niet had willen horen. Ze kan donderdag niet aanwezig zijn op mijn laatste dag. Dat betekent dat morgen al afscheid genomen moet worden. Ook de groepsfoto moet morgen gemaakt worden, want ik wil de kokkin er te graag op hebben. Het valt me zwaar, maar juist dan komt Jorgen Raymann binnen. Hij is er voor een rondleiding en heeft ontzettend veel wasmiddelen meegenomen. Morgen of vrijdag komt ook de nieuwe wasmachine. Het doet mij goed hem zo met de kinderen te zien omgaan.

De kinderen hebben ontzettend veel nieuw speelgoed gedoneerd gekregen en iedereen lijkt zijn of haar nieuwe speelgoed al gevonden te hebben. Mijn kleine man is gek op een graafmachine in het klein en racet ermee door de hele kamer. Heen en terug en terug en heen. Dat een stuk om 20 keer als het niet meer is.

Tegen het middaguur moeten Sharie en ik twee jongens lopend ophalen van een school dichtbij. Ze blijken al op de hoek op ons te wachten. Omdat het schooljaar zo goed als ten einde is, mochten ze vandaag in hun eigen kleren. Eentje helemaal in het blauw, eentje helemaal in het rood. De jongens afgezet, is het tijd om wat drinken te halen. Sharie had in de ochtend al met een paar meiden knoflook schoon gemaakt, maar nog niet alles was af. Dus maakte Sharie en ik het af en gingen vervolgens naar huis toe.

Maar voor we naar huis gingen, moesten er eerst twee kaartjes gehaald worden voor de film van vanavond. Maar helaas, deze bleek al uitverkocht te zijn waardoor we besloten morgenavond maar te gaan. Nu we toch bij de Hermitage Mall waren, haalde we gelijk wat bij de Mac Donalds. Even genieten van een ordinaire Big Mac met extra grote milkshake.

Thuis trokken we ons beide terug op onze kamers om met familieleden te praten, via WhatsApp, Facebook en/of Skype. Na ruim twee uur was het toch echt tijd om avondeten te halen. Wie de blog van gisteren goed heeft gelezen, weet wat er gehaald werd…. Juist, roti! Hierna vertrok Sharie richting vrienden en ik besloot al mijn blogs te verzamelen in één word bestand. Ik ga er eenmaal thuis een ebook van maken, zo heb ik de beslissing gemaakt. Deze is kosteloos en zal ter zijden tijd hier op de website verschijnen. Maar er moet nog wel hier en daar wat herschreven worden, opgemaakt worden en uiteraard foto’s worden toegevoegd. Werk voor thuis dus.

Werken met een laptop op schoot in deze temperaturen is geen pretje en voor ik het weet loopt het zweet over mijn armen. Ik maak snel af wat ik hier kan doen en besluit een ijskoude douche te nemen. Warm is weliswaar geen keuze, maar ijskoud is nu ook wel even heel lekker. Hierna kies ik voor mijn bed, nog wat Netflixen en dan slapen. Morgen wordt zwaar, dat weet ik nu al. Tot morgen!