Eindelijk is het dan echt zo ver. De dag van de donateurs is hier. Vandaag schoenen halen voor de kinderen voor komend schooljaar. Maar er gebeurde uiteraard meer. 

De ochtend begon met iets langer blijven liggen dan volgens de wekker moest. En dan ook nog eens niet in tijdnood komen. Dat zijn pas fijne ochtenden. Na alle ochtendrituelen begaven Sharie en ik ons naar de kerk. Ik moest daar nog een souvenir kopen voor mijn tante en het was Sharie haar eerste keer in de kerk. Uiteraard stak ik weer een kaarsje op voor mijn opa welke ik bedankte voor de steun op Brownsberg en vroeg hem of hij genoot hier in Suriname.

We vervolgde onze weg naar de Readytax en Dresscode. Bij beide winkels haalde ik wat voor Heleen omdat het afgelopen dinsdag niet ging. Dat breng ik mee als ik haar ga opzoeken na de vakantie. Bij de Readytax (souvenirshop) kocht ik ook voor iedereen thuis wat souvenirs. Voor mezelf nog niks, dat komt de maandag voor mijn vertrek wel. Na nog wat korte bezoekjes aan winkels gingen we richting Claudia A en Sharie betrapte mij dat ik nogal stil werd. Ik dwaalde in de taxi namelijk af met mijn gedachten naar wat niet veel later gebeuren ging.

DONATEURS, DEZE GLIMLACHEN ZIJN VOOR JULLIE!

Bij Claudia A hielpen we nog even in de keuken, maar het was wachten op het moment dat we weg konden. Nee, niet naar huis. We gingen schoenen kopen voor als eerst de jongens. Maandag zijn de meiden aan de beurt en halen we spullen voor de baby en de keuken. Met een vol busje vertrokken we. Eenmaal aangekomen verdeelde we de groep in tweeën, wat anders was het niet te doen. Ik snap nu hoe ouders met meerdere kleine kinderen zich voelen in winkels. Je komt ogen, oren en handen te kort. Maar toch slaagde iedereen en de blije koppies zorgde voor waterige ogen bij mij. Ook bij de tweede groep had ik het zwaar bij het zien van al die glimlachen. Donateurs, deze glimlachen zijn voor jullie!

Terug bij Claudia A pakten Sharie en ik gelijk de taxi terug naar huis, want zo’n bezoekje aan een winkel kost energie en morgen om half 9 moeten we alweer bij Claudia A zijn. Wat we dan gaan doen? Alleen Sharie en Heleen weten dat. Voor de rest blijft het een geheim tot de blog van morgen.

Thuis pakte we even wat rust, maar die rust moest onderbroken worden om boodschappen en eten te halen. Chinees werd het, nouja, beiden namen we patat met iets erbij. Sharie kip, ik patatje oorlog. Simpel, maar oh zo lekker. Net voor we weg gingen, bleek dat Sharie iemand kende die met spoed onderkomen zocht in Paramaribo. En dus kwam zo rond 19.45 Eline binnen. Een meid, midden twintig en uit Nederland. Eindelijk, Nederlanders in overtal hier.

Eline deed haar verhaal waarom ze zo spoedig ander onderdak nodig had en we spraken over nog wat dingetjes zoals hoe het hier was en over Eline haar wereldreis die er bijna op zit. Daarna besloten de dames dat de avond en nacht pas net begonnen was en gingen er vandoor. Voor mij een uitgelezen mogelijkheid eens vroeg in bed te duiken, want morgen vroeg op. Tot morgen!