Ik zit precies op de helft van mijn avontuur, maar wist niet dat dit de zwaarste dag tot nu toe ging worden. Een dag met een lach…. En een traan…. 

De dag begon goed. Ik was betijds wakker, misschien zelfs wat te vroeg en na mijn vaste ochtendrituelen nam ik de taxi naar Claudia A toe. Ook vandaag ging ik weer helpen in de keuken. Een jongen die graag meehelpt in de keuken, had mijn schort bewaart onder ze bed. Op deze manier kon hij hem bij mij omdoen. We gingen daarna nog even op de foto want dat wilde hij graag.

STIEKEM OM HET HOEKJE

Vandaag stond op het menu worst met kousenband en rijst. Dat kousenband snijden, dat is me nog al een werkje zeg. Al hielpen vooral de wat oudere meiden mee aan dit rot klusje. Daardoor zat de pan snel vol en konden we verder met eten. Het blijft voor de kinderen leuk om mij in de keuken te zien staan. Ze staan geregeld stiekem om het hoekje te kijken.

Al snel was het etenstijd en de kinderen zaten zowaar allemaal netjes aan de tafel. Er werd zelfs een klein gebed opgezegd voor ze begonnen met eten. Maar net na het gebed, veranderde echt compleet mijn hele dag…

Net voor het middageten kwam de oprichtster van de stichting langs samen met een vrouw en een baby. Maar we mochten er niet bijkomen. Toen eenmaal alle kinderen zaten, begon ze met vertellen. Het ging om een vrouw uit het binnenland dat net twee weken moeder is. Maar… Dat kind heeft geen benen en vervormde handjes. Wanneer dat gebeurt bij iemand uit het binnenland, worden moeder en kind gestenigd bij terugkomst. Maar ze moest nu weg uit het ziekenhuis en had geen geld of mogelijkheid om in paramaribo te blijven. Alle stichtingen wilde het kind niet, behalve die van mij. Dat ontroerde me zo dat ik ben weg gelopen naar de keuken. Toen ik ff een plas water in me gezicht had gegooid, keerde ik terug naar de oprichtster. Ik vertelde haar dat ik graag wilde mee helpen de baby kamer te creëren en ook financieel wat spullen wilde mee financieren. Na dat mocht ik het kind vast houden, terwijl de moeder haast ontroostbaar er naast zat. Het is toch ongelofelijk dat zo’n kind nog steeds als vloek/duivelskind word gezien en dat zowel moeder als kind gestenigd worden als ze terugkeren…

Totaal van slag ging ik samen met de chauffeur aan de slag een kastje en wieg naar de tot babykamer veranderde kamer te brengen. Loei zwaar, maar door het verhaal leken mijn krachten onuitputtelijk. Morgen gaan we verder met inrichten van de babykamer.

Maar het leven staat niet stil en voor de avond stond een bioscoop bezoekje gepland. Heel onwerkelijk, maar op dat moment kon er niet veel meer gedaan worden. Dus haalde ik de bioscoop kaartjes en twee boeken om te lezen. Een donkerlucht kwam dreigend aan en net nadat ik thuis was, kwam het met bakken uit de hemel.

Thuis storten ik eigenlijk wel heel erg in door alles. Er was op dat moment niemand thuis, maar via WhatsApp en Skype hebben vrienden, ouders en zusje me er weer flink bovenop geholpen. Ik had weer echt zin en kracht om verder te gaan. Dus besloten Heleen en ik alvast richting de Hermitage Mall te gaan waar de bioscoop aan vast zit.

Daar aten we beide voor de eerste keer bij Popeyes. Een fast food restaurant dat veel weg heeft van de KFC. We waren er zeer betijds en liepen nog een rondje door de mall heen. Toen was het toch echt film tijd. We zijn naar The Infiltrator geweest. Een film over drugs en Pablo Escobar. Na de film namen we de taxi terug en reden we richting huis om ons nieuwe huisgenoot te zien.

Maar helaas, die lag al op bed bij thuiskomst. Maar in plaats van ook beide naar onze kamer te gaan, besloten we toch nog even te gaan kaarten. What else zou je bijna zeggen. Toen kwam de dag toch echt ten einde. Weinig slaap zal volgen, maar toch weet ik dat ik morgen flink wat energie zal hebben om de babykamer in orde te maken. Tot morgen!

P.S. Dan nog even dit. Omdat de baby zo onverwachts bij ons is gekomen, zijn er veel spullen nodig. Maar wat voor de mensen hier heel duur is, is voor ons relatief goedkoop. Dat komt mede door de koers (1€ staat gelijk aan 8srd). Daarom zal ik een unieke oproep doen tot doneren. Het hoeft niet veel te zijn, elk beetje helpt. Wil je doneren, stuur mij dan een bericht hier, via WhatsApp, Facebook, Twitter of wat dan ook. Dan zal ik zorgen dat mijn rekening nummer doorkomt en uiteraard een bevestiging (wat voor een vorm dan ook) dat het geld aan baby spullen is besteed. Ook mag het voor zowel de baby als weeshuis zijn, maar zeg het er dan even bij. Bij voorbaat bedankt namens mij, de zusters in het weeshuis, de kinderen, de moeder van de baby en uiteraard de baby.