Ongelofelijk toch, dat we alweer toe zijn aan blog #20. Maar door jullie support en de hoge bezoekers/views blijf ik lekker doorgaan. Vandaag een hele lange werkdag bij Claudia A en er moest gewassen worden. 

De dag begon, jawel het mag een keer gezegd worden, te vroeg. Ik had een afspraak gemaakt om de kokkin in het weeshuis te helpen en zal er tussen 9 en half 10 zijn. Die 9 uur is het niet geworden, was simpel gesloopt nog van de tour. Maar om half 10 stond ik er. De kokkin snelde naar mij toe en zei dat ze me gemist had. Ze vind die vier dagen per week te kort, het is zo gezellig. Dat doet een mens toch goed.

DE KINDEREN KEKEN VERBAASD TOE

Na deze ontvangst kreeg ik mijn werkkleding aangeven, jawel, vandaag moest ik werkkleding dragen. Een schort en haarnet. Met het schort werd ik geholpen door de kokkin en de kinderen keken verbaasd toe. Een jongen met een schort, het werkte op de lachspieren en ik kon er van genieten dat ze zo aan het lachen waren. Door de vele vrouwelijke vrijwilligers, zijn ze een jongen die doet aan koken en de was gewoon niet gewend. Eenmaal in de keuken moest ik eerst toch terug naar de binnenplaats. De was-zuster had nog wat natte was dat opgehangen moest worden. Daar stond ik dan, in mijn schort en met haarnet op de was op te hangen.

Ik kijk niet vrolijk, maar kon er zelf kostelijk om lachen eigenlijk hoor hahaha

Daarna kreeg ik de instructies om te helpen met koken. Eerst de kippenbouten van hun vel ontdoen en daarna schoonmaken. De kippenbouten moesten natuurlijk in stukken gesneden worden, maar hiervoor had de kokkin een ander soort mes in gedachten als ik. Een hakmes, zo eentje uit een horror film bij een slager. Ze deed het voor en toen kon ik mijn glimlach niet meer onderdrukken. Wat souplesse, gewoon hakken. Ik volgde haar voorbeeld en voelde me toch wel zeer machtig met zo’n mes in mijn handen.

Toen ze kip lag te weken in de azijn, was het tijd om de sarpoka klaar te maken. Deze bittere groenten is te bitter voor de kinderen dus werd er de nodige suiker toegevoegd. En ohja, ook veel magi kip blokjes kruiden. Heilig hier in Suriname. Het leuke van koken in een ander land onder begeleiding van een local, is dat je heel anders leert koken. Een wereld gaat voor je open en laat mij dat nou juist geweldig vinden.

Toen uiteindelijk alles klaar was, moest ik even weg van een zuster. De kinderen van de school iets verderop moesten opgehaald worden. Alleen was ze even vergeten dat ze tot 13 uur op school zaten in plaats van half 1. Ach, zo kon ik onder een boom even bijkomen van alle keuken avonturen. Eenmaal terug met de kinderen stond het eten al op tafel en kon er aangevallen worden. Het ging als een vuurtje dat ik gekookt had en al snel vlogen de complimenten en blije gezichten mij om de oren. Dat doet mij toch heel goed. Want ondanks dat ik de kinderen vanuit de keuken weinig aandacht kan geven, zijn ze alsnog heel blij dat ik er ben.

IK KREEG ZELFS EIGENLIJK ALLE EER

Helaas was de afvoer verstopt waardoor het afwassen van een hele berg vaat moest wachten. Dit was het moment dat ik de kinderen eindelijk wat aandacht kon geven. Ook de kokkin had wat rust, al was ze nog nooit zo energiek op dat moment van de dag als vandaag. Trots vertelde ze tegen elke zuster die later binnen kwam dat ik haar had geholpen. Nouja, ik kreeg zelfs eigenlijk alle eer.

De afvoer was ondertussen weer schoon en er kon afgewassen worden. Normaal doet een kind dat, maar door het late tijdstip zat dat kind bij de naschoolse. Daarom bleef ik nog wat langer om de kokkin te helpen met de grote vaat. Na ook dit gedaan te hebben wilde ik de kinderen nog even wat aandacht geven. Ze waren op dat moment vooral buiten te vinden en ook ik verplaatste mij naar de binnenplaats. Daar duwde ik enkele kinderen op de schommel om zo hoog als ik veilig vond te komen. Wat natuurlijk niet hoog genoeg voor hun was, maar ik had de macht nou eenmaal om de schommel af te remmen. Niet veel later besloot ik nog even wasmiddel bij de Chinees te halen en huiswaarts te keren.

Eenmaal thuis raakte ik aan de praat met de oudere dame die hier ook woont. Ze komt van origine uit Brits Guyana, waardoor ze goed Engels spreekt. We hebben het over van alles en nog wat tot ik besluit dat het nu echt tijd is voor de was. Grote flinke wasbeurten later hangt alles te drogen. Heleen is ondertussen thuis en heeft, zoals elke maandag, roti meegenomen nadat ze klaar was met werken. De roti shop ligt namelijk vlakbij het weeshuis waar zij werkt.

DEZE PERSOON ARRIVEERT MORGENAVOND LAAT

Na dit heerlijke avondmaal, besloten we naar welke film we morgen gaan. Welke? Morgen het antwoord. We kaarten nog vele potjes terwijl we beide het ook veel hebben over onze nieuwe huisgenoot die morgen arriveert. Deze persoon arriveert morgenavond laat, als wij in de bioscoop zitten dus waarschijnlijk wordt het pas woensdagochtend eer we hem of haar gaan ontmoeten. Dan is het tijd om te gaan slapen en met een kop koffie tik ik dit verslag en ga nu afsluiten. Tot morgen!