Een lekker relaxed dagje waarin genoeg gebeurde maar wel alles op ze Surinaams. Dus met no span en alles op versnelling 0. Iets met lekker eten en wat dingen bespreken. 

Want zo begon de dag ook letterlijk. Want pas rond 9 uur begon ik met wakker worden, was het tijd om te douchen en nuttigde ik mijn ontbijtje. Ik hoefde vandaag pas laat bij Claudia A te zijn, dus waarom zou je dan je haasten. Dat is hier letterlijk verboden.

BEGONNEN NET TE WENNEN AAN DE NORMALE ROUTE

De taxichauffeur had geen wisselgeld, dus besloot ik maar gelijk wat te halen voor de zusters. Het is vandaag erg warm en wat anders dan water verdienen de hardwerkende dames wel. Maar eerst, voor ze het krijgen, weg met de chauffeur om de Kids op te halen. Vandaag wel een andere route, want de twee kleintjes hoefde niet naar school. Begon net te wennen aan de normale route.

Terug naar het weeshuis was het eerst etenstijd. Ik sprak met de kokkin, die steeds meer en meer los komt, dat ik ook graag wil mee helpen aan het eten. Maandagochtend gaan we samen het eten verzorgen. Toen was het tijd voor de verrassing, de cola. Ze waren er erg blij mee en met een restje keerde ik huiswaarts.

NU EINDELIJK TIJD OM ERGENS PIZZA TE GAAN ETEN

Voor het avondeten waren er al plannen gemaakt. Want na twee dagen extreme zin in pizza, was het nu eindelijk tijd om ergens pizza te gaan eten. We hadden opgezocht dat bij Bar Zuid er prima pizza’s waren en dus vertrokken we daarheen. De keuze was ruim en terwijl Heleen voor de tonijn ging, ging ik voor de pizza met kipfilet, kalkoenbacon, mozzarella, tomatensaus, paprika en peterselie. Na toch wat geduld nodig te hebben gehad, was het uiteindelijk meer dan het wachten waard. De pizza was heerlijk, groots, en met een volle buik keerde we huiswaarts.

Thuis aangekomen werden de kaarten alweer op tafel gelegd. Maar toen we net een nieuw spel wilden uitproberen, was er weer een stroomstoring. Flitser van de telefoon dan maar aan, maar dat bleek niet heel fijn. Kleine vliegjes, formaat en soortgenoten van fruitvliegjes, overspoelde onze speeltafel. Gelukkig kwam de stroom na 45 minuten weer terug en konden we rustig verder. Uiteindelijk was er genoeg gekaart en was het wachten op Marcia die richting huis kwam. Deze blog moest op dat moment nog geschreven worden, maar gelukkig kost me dat altijd weinig moeite. Tot morgen!