Een lange dag zit erop en na wat hersenloze tv is het tijd voor wat inhoudelijke tv. Ik besluit op NPO1 te beginnen met zappen maar zowaar blijf ik er hangen. Pauw is bezig, maar op het eerste oog beste interessante gasten aan tafel als Waldemar Torenstra, Wilfred Genee, Gerard Spong en Halbe Zijlstra.

Ik val in tijdens een pittige discussie tussen Pauw en Zijlstra over het vluchtelingen debat. Een onderwerp dat ik voorheen links liet liggen, maar mij steeds meer doet na mijn bezoek aan College Tour met Floortje Dessing. Maar daar later meer over. Vervolgens wordt er gesproken over een toneelstuk met daarin Waldemar en Gerard maar dan begint het.

De Oscars, iedereen heeft het erover maar toch niet helemaal. Want achter de grote sterren die met zo’n lelijk ding naar huis gaan, lopen andere sterren die niet zullen prijken op een film poster. De discussie over de te witte Oscars is aan. Als gasten zijn Hesdy Lonwijk (regisseur) en Yootha Wong-Loi-Sing (actrice). Beide hoeven niet bang te zijn voor een rode huid in de zon en zijn daarom de perfecte gasten voor deze discussie. Zo vertelt Yootha dat ze bij de Gouden Kalf uitreiking, waar zij een aantal jaar terug een van de genomineerden was, totaal over het hoofd werd gezien door haar blanke medegenomineerden.

Ik luister aandachtig naar de discussie die mij eigenlijk niet zoveel zal doen na een lange dag, maar het grijpt mij en laat mij tot nu toe niet los. Want de Oscars/filmindustrie is maar een klein onderdeel van een groter probleem. Floortje Dessing, ik noemde haar al, sprak in College Tour over het Nederland waar zij zo trots op is om in te mogen leven. Maar dat voor haar ogen veranderd. En niet alleen die van haar.

Ik heb het voorrecht gehad bijna altijd in multiculturele klassen plaats te mogen nemen. Vanaf kleins af aan was die jongen met ouders uit Marokko niet een Marrokaan, maar een klasgenoot, een vriend. Of die jongen waarvan een aantal zijn hand bijna niet durfde aan te raken met een spel tijdens gym, want hij had een hele donkere huid. Ook hij was gewoon mijn klasgenoot, een vriend.

Wij, “Nederlanders en Westerlingen”, zijn angstig geworden. Angstig door een kleine groep die het voor andere verpest. Wij kijken alleen nog maar naar onszelf en niet meer naar de wereld waar mensen dromen van onze vrijheden. Waarom? Dit is niet het land waar ik munt thee leerde drinken door mijn klasgenoten met ouders uit Marokko. Of waar ik genoot van kebab gemaakt door de Turkse ouders van mijn klasgenoten. Die ouders waren fantastisch, altijd aardig, super gastvrij. Daar kunnen wij, “Nederlanders en Westerlingen”, nog veel van leren.

Tijdens de discussie over de Oscars dwaalt mijn gedachten even af, naar een liedje waar ik vanmiddag van heb genoten in de zon. Frank Boeijen zong de magische woorden: ‘Denk niet zwart-wit, maar in de kleur van jouw hart’. Een kleur die gelijk moet staan aan de regenboog, vredig naast elkaar.